Motylek Tęczek i zagubiony skarb

— Bajka do czytania —

W kolorowej łące, gdzie rosły stokrotki i mlecze, mieszkał mały motylek o imieniu Tęczek. Jego skrzydła mieniły się wszystkimi barwami tęczy – od różowego po błękitny. Każdego ranka Tęczek latał od kwiatka do kwiatka, zbierając krople rosy i promyki słońca.

Pewnego dnia Tęczek zobaczył coś błyszczącego w trawie. To był mały, złoty kamyczek! – ależ to piękne! – zawołał. Schował go pod listkiem i poleciał dalej, ale ciągle myślał o swoim skarbie.

Niedaleko mieszkała biedronka Kropka, która zbierała czerwone jagody. – Kropko, zobacz, co znalazłem! – pochwalił się Tęczek. Kropka spojrzała i uśmiechnęła się, ale potem westchnęła: – Ja też lubię błyszczące rzeczy, ale bardziej lubię, gdy ktoś dzieli się ze mną jagodami.

Tęczek poczuł się dziwnie. Schował kamyczek głębiej i poleciał dalej. Spotkał pszczółkę Basię, która zbierała pyłek. – Basiu, popatrz, jaki mam skarb! – powiedział. Basia spojrzała i odrzekła: – Ładny, ale wolisz go mieć tylko dla siebie? Ja wolę dzielić się miodem z przyjaciółmi.

Zachód słońca zarumienił niebo. Tęczek usiadł na stokrotce i zamyślił się. Skarb był piękny, ale samotny. Nagle zobaczył Kropkę i Basię bawiące się razem w chowanego. Śmiały się i fruwały wesoło.

Tęczek podleciał do nich i wyjął złoty kamyczek. – Chcecie go pooglądać razem? – zapytał nieśmiało. Kropka i Basia uśmiechnęły się szeroko. – O tak! – zawołały. I całe popołudnie oglądały kamyczek, a potem bawiły się w berka wśród kwiatów.

Tęczek zrozumiał, że największym skarbem nie jest złoto, ale przyjaciele, z którymi można się dzielić radością. Gdy zapadł zmrok, motylek położył się na miękkim listku, a wokół niego tańczyły świetliki. – Dobranoc, przyjaciele – szepnął i zasnął spokojnie, a gwiazdy mrugały mu nad głową.

Następnego dnia Tęczek obudził się szczęśliwy. Wiedział już, że prawdziwy skarb to uśmiech przyjaciela i ciepłe słowo. I odtąd zawsze dzielił się wszystkim, co miał – kroplami rosy, promykami słońca i swoim złotym kamyczkiem.