Leśne motory

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał sobie Motorik – mały, czerwony motor z okrągłymi światełkami i miękkimi oponami. Miał dwa kółka, złoty kierownicę i bardzo lubił jeździć po leśnych ścieżkach.

Każdego ranka Motorik wstawał wcześnie, mył swoje opony w rosie i sprawdzał, czy ma dość paliwa. – Dziś będę najszybszym motorem w lesie! – mówił do siebie i ruszał z głośnym „brum brum”.

Na swojej drodze spotkał wiewiórkę, która próbowała przenieść ogromny żołądź. – Pomóż mi, Motoriku! – prosiła. – Ale ja muszę ćwiczyć szybkość – odpowiedział i pojechał dalej, zostawiając zmartwioną wiewiórkę.

Potem zobaczył jeża, który niósł jabłko na grzbiecie, ale jabłko ciągle spadało. – Motoriku, możesz mnie podwieźć? – zapytał jeż. – Nie mam czasu, śpieszę się! – odkrzyknął motor i przyspieszył.

W końcu Motorik dotarł na polanę, gdzie stała wielka kałuża. Chciał przez nią przejechać, ale niestety – jego opony się poślizgnęły i wpadł do błota. Silnik zgasł, a światła przygasły. – Och, utknąłem – szepnął smutno.

Wiewiórka i jeż usłyszeli jego wołanie. Szybko przybiegli i zaczęli pomagać. Wiewiórka podłożyła gałązki pod koła, a jeż pchał z całych sił. Razem udało im się wyciągnąć Motorika z błota.

Motorikowi zrobiło się bardzo wstyd. – Dziękuję wam – powiedział cicho. – Powinienem był wam pomóc wcześniej. Od dziś będę pamiętał, że przyjaciele i pomaganie są ważniejsze niż bycie najszybszym.

I od tamtej pory Motorik zawsze zatrzymywał się, gdy ktoś potrzebował pomocy. Woził żołędzie dla wiewiórki, jabłka dla jeża, a czasem nawet liście dla chorego zająca. W lesie zrobiło się weselej i bezpieczniej.

Gdy zapadł wieczór, Motorik wrócił do swojego garażu pod starym dębem. Niebo usiane było gwiazdami, a wiatr szeptał ciche „dobranoc”. Motorik zamknął światła, westchnął cicho i zasnął spokojnie, marząc o jutrzejszych przygodach.