Koral i Tajemnica Muszli

— Bajka do czytania —

W pewnym błękitnym morzu, gdzie fale tańczyły z promieniami słońca, mieszkała mała rybka o imieniu Koral. Jej łuski mieniły się różnymi odcieniami pomarańczu, a ogon przypominał wachlarz z korali. Koral uwielbiała pływać między wodorostami i zaglądać w każdą szczelinę rafy. Pewnego dnia zauważyła coś wyjątkowego – starą, srebrzystą muszlę, która leżała na dnie, jakby czekała na odkrycie.

Muszla była większa niż wszystkie, które Koral widziała wcześniej. Gdy rybka podpłynęła bliżej, usłyszała cichutki szept: – Witaj, mała przyjaciółko. Dawno nikt nie przychodził mnie posłuchać. Koral zdziwiła się, że muszla mówi, ale nie bała się – czuła, że ta muszla chce jej powiedzieć coś ważnego. – Kim jesteś? – zapytała nieśmiało. – Jestem Muszlą Czasu – odpowiedział głos. – Opowiem ci historię, którą pamiętam od wielu, wielu lat.

Muszla zaczęła opowiadać: „Kiedyś, gdy morze było jeszcze młodsze, wszystkie ryby i skorupiaki żyły w zgodzie. Spotykały się każdego wieczoru w Zatoce Melodii, by wymieniać się opowieściami i śpiewać pieśni o dalekich podróżach. Ale pewnego dnia pojawił się potężny prąd, który zniszczył rafę koralową i rozdzielił przyjaciół. Każdy odpłynął w swoją stronę, a Zatoka Melodii opustoszała.”

Koral słuchała z zapartym tchem. – Czy nikt nie próbował ich odnaleźć? – zapytała. – Próbowali – westchnęła muszla. – Ale mało kto pamiętał, że przyjaźń to skarb, o który trzeba dbać codziennie. Koral poczuła, że musi coś zrobić. Postanowiła, że wyruszy w podróż, by odnaleźć dawnych mieszkańców Zatoki Melodii i przypomnieć im o wspólnych chwilach.

Najpierw popłynęła do starego kraba Erwina, który chował się za wielkim głazem. – Erwinie, czemu siedzisz sam? – spytała Koral. – A z kim mam gadać? Wszyscy gdzieś przepadli – burknął krab. – Ale ja chcę z tobą być! – zawołała rybka i zatańczyła wokół niego. Erwin uśmiechnął się pod wąsem i ruszył za nią.

Potem Koral spotkała meduzę Lili, która smutno kołysała się w prądzie. – Lili, popłyniesz ze mną? Zbieramy starych przyjaciół – powiedziała. Meduza rozpromieniła się jak lampka i zgodziła się. W ten sposób Koral zebrała jeszcze ośmiornicę Olę oraz konika morskiego Henia. Wszyscy razem popłynęli do Zatoki Melodii.

Gdy dotarli, zobaczyli, że miejsce zarosło wodorostami, a dźwięki zamieniły się w głuchą ciszę. – Trzeba przywrócić dawną magię – powiedziała Koral. Każdy wykonał swoje zadanie: Erwin oczyścił dno, Lili rozjaśniła wodę, Ola ułożyła kamienie w rytmiczne wzory, a Henio pogłaskał fale, by znów śpiewały. Wkrótce znowu zabrzmiała muzyka, a do Zatoki zaczęły napływać inne ryby, przyciągnięte harmonią.

Tej nocy, gdy księżyc odbił się w wodzie, a gwiazdy tańczyły na falach, Koral ułożyła się w swojej kryjówce z wodorostów. Szum morza kołysał ją do snu, a w myślach pozostała melodia przyjaźni. – Dobranoc, morze – szepnęła i zasnęła spokojnie, wiedząc, że najpiękniejsze skarby są w sercach tych, którzy potrafią się dzielić.