Bajka o misiu polarnym dla 7-latka

— Bajka do czytania —

Daleko na północy, tam gdzie śnieg skrzypi pod łapami jak tysiące małych dzwoneczków, a lodowe góry sięgają chmur, mieszkał mały miś polarny o imieniu Pufek. Miał miękkie, puszyste futerko i okrągłe, ciekawskie oczy. Każdego wieczoru wyglądał przez dziuplę w śnieżnej norze i marzył o jednym: aby zobaczyć słońce o północy. Starsze misie mówiły, że to najpiękniejszy widok na świecie – złocista kula, która nie chce się schować za horyzontem. Pufek czuł, że musi to zobaczyć choć raz.

Pewnego wieczoru Pufek poszedł nad morze, gdzie mieszkała jego najlepsza przyjaciółka – foka Łuska. Łuska miała łupkowato-szary grzbiet i wesołe wąsy, którymi merdała jak kot. – Łusko – szepnął Pufek. – Dziś ma być ta wyjątkowa noc. Podobno słońce nie zniknie długo po północy. Boję się, że jeśli zasnę, to przegapię. Czy mogłabyś czuwać ze mną?

Łuska uśmiechnęła się i klasnęła płetwami. – Oczywiście, przyjacielu! Będziemy rozmawiać, bawić się w zgadywanki i patrzeć w niebo. Noc będzie naszym małym przyjęciem – powiedziała. I tak oboje usiedli na miękkiej, gładkiej krze lodowej. Pufek położył głowę na swoich przednich łapach, a Łuska wtuliła się w jego puszysty bok.

Minuty płynęły jak lodowe kry. Najpierw rozmawiali o tym, co lubią jeść – Pufek uwielbiał ryby, a Łuska śmieszne, różowe krewetki. Potem grali w „kto zobaczy więcej gwiazd”. Pufek naliczył dwadzieścia trzy, ale Łuska stwierdziła, że to niesprawiedliwe, bo ma mniejsze oczy. Roześmiali się głośno, a ich oddechy unosiły się w mroźnym powietrzu jak małe obłoczki.

Nagle Pufek poczuł, że opadają mu powieki. – Łusko… chyba nie wytrzymam… – ziewnął szeroko. Łuska delikatnie szturchnęła go nosem. – Pufku, pomyśl o tym, jak słońce będzie malować lody na różowo i złoto. To będzie jak sen na jawie. Jeszcze trochę, proszę. – Wzięła płetwą jego łapę (na tyle, na ile mogła) i zamknęła oczy. Razem wytężali słuch, wsłuchując się w cichą muzykę nocy – szum wiatru, trzask lodu, daleki śpiew wieloryba.

I wtedy stało się coś niesamowitego. Na wschodzie niebo zaczęło jaśnieć. Najpierw delikatnie, jakby ktoś rozlał cytrynowy sok. Potem różowe smugi połączyły się ze złotymi wstążkami. Słońce wyłoniło się zza horyzontu – ogromne, ciepłe i uśmiechnięte. Pufek szeroko otworzył oczy. Było jeszcze piękniejsze, niż sobie wyobrażał. – Łusko! Patrz! – krzyknął z radości. Foka podskoczyła na lodzie, a jej wąsy zatańczyły w blasku.

Patrzyli w milczeniu, jak słońce powoli sunie nad lodowym pustkowiem, nie spiesząc się do odejścia. Pufek czuł, że to jedna z tych chwil, które zostają w sercu na zawsze. – Dziękuję, że czuwałaś ze mną – wyszeptał. – Gdyby nie ty, pewnie bym zasnął. – Łuska odpowiedziała mu cichym fokowym chrząknięciem: – Przyjaciele są po to, żeby pomagać spełniać marzenia.

Gdy słońce wreszcie zaczęło opadać, Pufek i Łuska wrócili do nory. Byli zmęczeni, ale szczęśliwi. Pufek położył się na ciepłej poduszce z mchu, a Łuska zwinęła się w kłębek obok niego. Przez otwór nory wpadało blade światło i słychać było cichy, usypiający szum wiatru. Gwiazdy na niebie mrugały do nich przyjacielsko, jak oczy małych, dobrych duchów. Pufek ziewnął ostatni raz i pomyślał: „Czasem najpiękniejsze rzeczy przychodzą do tych, którzy potrafią czekać z uśmiechem i przyjacielem u boku”. I zasnął głęboko, spokojnie, marząc o złocistych snach.