Kiki i tańczące gwiazdy

— Bajka do czytania —

W głębi eukaliptusowego lasu, gdzie liście pachną miętą i cytryną, mieszkał mały koala o imieniu Kiki. Miał miękkie, szare futerko, wielkie okrągłe uszy i nos tak czarny jak węgielek. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za wzgórzami, Kiki robił się niespokojny.

Bo Kiki bał się ciemności. Gdy zapadał zmrok, gałęzie drzew szeleściły tajemniczo, a cienie tańczyły po ścianach jego gniazda z liści. Mama koala zawsze przytulała go na dobranoc, ale gdy gasła lampka oliwna, Kiki zamykał oczy i wstrzymywał oddech. „A co jeśli w ciemności czai się coś strasznego?” – myślał.

Pewnego wieczoru mama powiedziała: „Kiki, może porozmawiasz z mądrą sową Zuzią? Ona żyje w nocy i zna wszystkie jej sekrety.” Kiki skinął głową i następnego dnia, gdy słońce zaczęło zachodzić, wspiął się na najwyższe drzewo w lesie, gdzie mieszkała sowa.

Sowa Zuzia miała oczy jak dwa złote talerze i pióra w odcieniach szarości i brązu. Kiedy Kiki wyznał jej swój strach, Zuzia zaśmiała się cichutko. „Ciemność nie jest twoim wrogiem, mały przyjacielu. Spójrz w górę.” Kiki podniósł wzrok i zobaczył, że niebo powoli wypełnia się maleńkimi światełkami.

„To gwiazdy”, wyszeptała Zuzia. „Każda z nich to iskierka odwagi. Gdy się boisz, możesz poprosić je, by zatańczyły dla ciebie.” Kiki nie do końca rozumiał, ale bardzo chciał spróbować. Zamknął oczy i powiedział cichutko: „Gwiazdeczki, proszę, zatańczcie dla mnie.”

Ku jego zdumieniu gwiazdy zaczęły migotać szybciej – raz jaśniej, raz ciemniej, jakby naprawdę wirowały w tańcu. Kiki poczuł, jak strach powoli odpływa. „To magia?” – zapytał. „Nie, to przyjaźń”, odpowiedziała Zuzia. „Gwiazdy świecą dla każdego, kto umie o nie poprosić.”

Od tamtej pory Kiki każdej nocy wychodził przed swoje gniazdo, spoglądał w niebo i prosił gwiazdy o taniec. Czasem tańczyły szybko, czasem wolno, ale zawsze były przy nim. Przestał bać się ciemności, bo wiedział, że ma niebieskich przyjaciół, którzy nigdy nie gasną.

Tej nocy, gdy księżyc srebrzył liście eukaliptusa, Kiki ułożył się wygodnie w swoim przytulnym gniazdku. Spojrzał przez okno na migoczące gwiazdy i szepnął: „Dziękuję wam, przyjaciółki. Dobrej nocy.” Potem zamknął oczy i zasnął spokojnie, z uśmiechem na pyszczku, wiedząc, że noc jest pełna małych cudów.