Bajka o misiu koali Kubusiu i zaczarowanym drzewie

— Bajka do czytania —

W wielkim, zielonym lesie, gdzie eukaliptusy sięgały chmur, mieszkał mały miś koala o imieniu Kubuś. Miał srebrzyste futerko, wielkie, okrągłe uszy i nos zawsze lekko umorusany pyłkiem. Każdego wieczoru siadał na najgrubszej gałęzi swojego drzewa i patrzył, jak słońce chowa się za górami.

Pewnego dnia, gdy Kubuś leniwie żuł liść eukaliptusa, usłyszał cichutkie szlochanie. Spojrzał w dół i zobaczył małego jeżyka Igiełkę, który płakał pod krzakiem. „Igiełko, dlaczego płaczesz?” – zapytał Kubuś, zeskakując z gałęzi. Jeżyk otarł nosek łapką i wyszeptał: „Zgubiłem drogę do domu, a już prawie noc.”

Kubuś pogłaskał Igiełkę po kolczastym grzbiecie. „Nie martw się!” – powiedział. „Pomogę ci. Znam las jak własną kieszeń. Chodź, pójdziemy ścieżką miękkich mchów, a potem przez mostek z patyków.” I tak ruszyli razem przez las. Po drodze spotkali starą sowę, która wskazała im właściwy kierunek.

Gdy dotarli do domku Igiełki, jeżyk uściskał Kubusia. „Dziękuję ci!” – pisnął radośnie. Kubuś uśmiechnął się szeroko i pobiegł z powrotem na swoją gałąź. Po drodze zerwał jeszcze kilka listków, żeby zanieść je mamie na kolację.

Wieczorem, gdy księżyc zawisł nad lasem, Kubuś leżał na swojej gałęzi i patrzył w rozgwieżdżone niebo. Myślał o tym, jak dobrze jest mieć przyjaciół i jak fajnie, że mógł pomóc. Nagle zobaczył, że z jego ulubionego drzewa spada mały, srebrzysty listek – a na nim migotały malutkie światełka, jakby gwiazdy chciały mu powiedzieć: „Jesteś wspaniały!”.

Kubuś uśmiechnął się i zamknął oczy. Wiedział, że choć jest mały, może zrobić wielkie rzeczy – po prostu będąc dobrym. Ciepły wiatr otulił go falą zapachu eukaliptusa, a z oddali dobiegł szelest, jakby cały las nucił mu kołysankę.

I tak mały miś koala zasnął spokojnie, śniąc o drzewach pełnych listków i przyjaciołach, którzy zawsze są obok. Gwiazdy nad lasem mrugały przyjaźnie, a cisza otuliła wszystko swoim miękkim, dobranocnym płaszczem.