Bajka o misiu koali

— Bajka do czytania —

W głębi eukaliptusowego lasu, tam gdzie liście pachną miętą i cytryną, mieszkał mały miś koala o imieniu Eukalus. Był milutki i puszysty, ale miał jeden sekret – bardzo nie lubił swoich okrągłych, wielkich uszu. Każdego ranka wstawał z nadzieją, że staną się mniejsze.

Eukalus chciał być jak inne zwierzęta. Jego przyjaciel, szybki kangur Skoczek, miał długie i zgrabne nogi. Papuga Koloradka lśniła wszystkimi barwami tęczy. Nawet leniwy wombat Kłębuszek miał gładki, szary nosek, który wszyscy uważali za śliczny. A on? Tylko te wielkie, odstające uszy.

Pewnego dnia Eukalus postanowił ukryć uszy pod małym, zielonym kapeluszem. Wyszedł na polanę i stanął obok strumienia. – Wyglądam jak grzybek – westchnął. – Może nikt mnie nie zauważy. – Ale kapelusz był za ciasny i spadał mu na oczy. Wszyscy współczuli mu kichania i zaczerwienionego nosa.

– Co się stało, Eukalusie? – zapytała mądra sowa Sowa. – Zdejmij ten kapelusz i bądź sobą. – Ale miś koala pokręcił głową i uciekł w głąb lasu. Szedł po omacku, potykając się o korzenie. Nagle usłyszał cichutkie popiskiwanie – to mały ptaszek wypadł z gniazda i nie mógł wrócić.

Ptaszek trząsł się ze strachu. – Pomóż mi, proszę! – zaćwierkał. Eukalus zdjął kapelusz. Bezwiednie nadstawił swoje wielkie uszy i zaczął nasłuchiwać. Usłyszał szelest gałązek, szmer liści i w końcu – znajomy głos mamy ptaszka. – Tam, w górze, w dziupli starego dębu! – zawołał radośnie.

Wspinaczka po pniu była prosta dla małego koali. Gdy dotarł do gniazda, wszyscy wokół zaczęli klaskać. Ptaszek przytulił się do jego miękkiego futerka. – Dziękuję! Twoje uszy są wspaniałe! – powiedział. Eukalus poczuł, jak jego serce rośnie z dumy. Może jednak te uszy nie są takie złe.

Od tamtej pory miś koala już nigdy nie narzekał na swój wygląd. Kiedy ktoś pytał, skąd wie, gdzie jest najsłodszy nektar albo gdzie schował się przyjaciel, po prostu uśmiechał się i nadstawiał uszu. Jego wielkie uszy stały się największym atutem w całym lesie.

Wieczorem, gdy gwiazdy zapaliły się nad eukaliptusowym lasem, Eukalus leżał na gałęzi i przytulał się do swojej mamy. – Mamusiu, dlaczego jestem inny? – zapytał sennie. Mama pogłaskała go po głowie. – Bo każdy z nas jest inny, i to jest nasza siła. Twoje uszy słyszą to, czego inni nie słyszą. To właśnie czyni cię wyjątkowym.

Eukalus zamknął oczy. Czuł ciepło maminego futerka i delikatny wiatr muskający jego uszy. Liście eukaliptusa szeptały mu kołysankę. Mały miś uśmiechnął się i pomyślał: „Jestem doskonały taki, jaki jestem”. Potem ziewnął, przytulił się mocniej i zapadł w najsłodszy sen pod gwiazdami.