Miś Tulisio i Spadająca Gwiazdka

— Bajka do czytania —

Pewnego wieczoru, gdy gwiazdy zaczęły mrugać na niebie jak złote iskierki, mała Zosia usiadła na swoim łóżeczku i wyjrzała przez okno. Nagle zobaczyła coś niezwykłego – mały, puchaty miś siedział pod jej oknem i cicho popłakiwał.

– Czemu płaczesz, mały misiu? – zapytała Zosia, otulając go swoim kocykiem.

– Zgubiłem swoją gwiazdkę – wyszeptał Miś Tulisio. – Każdego wieczoru siadałem na wzgórzu i patrzyłem, jak spada. Dziś chciałem ją złapać, ale pobiegłem za daleko i teraz nie wiem, gdzie jestem.

Zosia wzięła misia za łapkę. – Nie bój się, pójdziemy jej razem szukać. Wzięła latarenkę i wyszli do ogrodu. Świerszcze grały cichutko, a księżyc świecił im na drogę.

– Może gwiazdka schowała się w krzakach malin? – zastanawiała się Zosia. Przeszukali każdy krzaczek, ale znaleźli tylko błyszczące krople rosy.

– A może wpadła do strumyka? – szepnął Tulisio. Pochylili się nad wodą, a w niej odbijały się setki maleńkich gwiazdek. – Ojej, jest ich tyle! – zawołał miś. – Która jest moja?

Zosia pogłaskała go po miękkim uszku. – Twoja gwiazdka jest wyjątkowa, bo to ta, która sprawia, że czujesz się bezpiecznie. Spójrz w niebo – wskazała paluszkiem. Nad nimi jaśniała jedna, ciepła iskierka. – To twoja?

Miś Tulisio uśmiechnął się szeroko. – Tak! To ona! Dziękuję, Zosiu. A wiesz, że najpiękniejszy blask nie jest na niebie, ale w sercu przyjaciela? Zosia przytuliła misia i wrócili do domu. Gwiazdka świeciła im całą drogę, a mały miś zasnął w ramionach Zosi, cichutko mrucząc kołysankę.