Bajka o małym misiu Piotrusiu i Złotej Jagódce

— Bajka do czytania —

W głębi Wielkiego Lasu, gdzie drzewa sięgały aż do nieba, a wiatr szeptał stare piosenki, mieszkał mały miś o imieniu Piotruś. Piotruś miał mięciutkie, brązowe futerko i wielkie, ciekawe świata oczy. Każdego ranka wybiegał z norki, by sprawdzić, co nowego wydarzyło się w lesie.

Pewnego dnia, podczas wędrówki, Piotruś usłyszał od dzięcioła Stasia opowieść o Złotej Jagódce. – Podobno lśni jak słońce, a kto ją znajdzie, będzie miał najwspanialszy dzień w życiu – powiedział dzięcioł, machając skrzydłem. Piotruś aż podskoczył z radości. – Muszę ją znaleźć! – zawołał i bez zastanowienia pobiegł w głąb lasu.

Biegał po mchu, zaglądał pod paprocie i wspinał się na małe pagórki. Szukał, szukał, ale Złotej Jagódki nigdzie nie było. – Może jest za rzeką? – pomyślał i podszedł do strumienia. Spotkał tam bobra Bartka, który budował tamę. – Widziałeś Złotą Jagódkę? – zapytał Piotruś zdyszany.

Bóbr Bartek uśmiechnął się pod wąsem. – Widziałem wiele jagód, ale złotej? Hmm, może musisz uważniej patrzeć. Czasem to, co najcenniejsze, jest tuż przed nosem – powiedział mądrze. Piotruś nie zrozumiał, pokręcił głową i pobiegł dalej, prosto na polanę pełną krzaków malin.

Na polanie pasła się sarenka Łatka. Miała białą łatkę na czole i łagodne oczy. – Szukam Złotej Jagódki – wysapał Piotruś. – Nie widziałaś jej? Łatka uśmiechnęła się ciepło. – Może zamiast biegać, usiądź na chwilę i popatrz, jakie piękne są te maliny. Albo posłuchaj śpiewu ptaków. Jagódka może być wszędzie, ale dopiero gdy zwolnisz, ją dostrzeżesz.

Piotruś usiadł na miękkim mchu. Przymknął oczy i wsłuchał się w szum liści i brzęczenie pszczół. Poczuł wiatr na nosie i zapach wilgotnej ziemi. Kiedy otworzył oczy, zobaczył coś błyszczącego wśród zieleni. Obok starego dębu, na niskiej gałązce, wisiała Złota Jagódka! Była drobna, okrągła i świeciła jak małe słoneczko.

Piotruś ostrożnie zerwał jagódkę i włożył do koszyczka, który niósł ze sobą. Uśmiechnął się szeroko – nie dlatego, że znalazł skarb, ale dlatego, że zrozumiał: czasem najlepsze rzeczy przychodzą, gdy przestajemy się spieszyć i zaczynamy cieszyć się chwilą. Wrócił do norki zmęczony, ale szczęśliwy.

Wieczorem, gdy nad Wielkim Lasem zapadła cisza, a pierwsze gwiazdy rozbłysły na niebie, mama misiów otuliła Piotrusia kocem. – Byłeś dzielny, mój mały odkrywco – szepnęła. Piotruś ziewnął, przytulił pluszowe ucho i zamknął oczy. Złota Jagódka spokojnie błyszczała na półce, a w pokoju zapanowała słodka cisza. Dobranoc, misiu.