Bajka o małych misiach i miodowej przygodzie

— Bajka do czytania —

W samym środku wielkiego, zielonego lasu, gdzie brzozy szeptały cicho do sosen, a strumyk nucił wesołą piosenkę, mieszkały dwa małe misie. Jeden miał futerko w kolorze złotego miodu i nazywał się Burek, a drugi był bury, prawie jak ziemia po deszczu, i wabił się Gucio.

Burek i Gucio byli najlepszymi przyjaciółmi. Każdego dnia razem szukali smakołyków, wspinali się na drzewa i bawili w chowanego między paprociami. Ale najbardziej na świecie kochali miód. Zapach słodkiego miodu potrafił przyciągnąć ich nawet z najdalszego zakątka lasu.

Pewnego słonecznego poranka Burek obudził się i poczuł znajomy, cudowny zapach. Unosił się on zza starego dębu, który rósł na polanie. Burek szybko pobiegł w tamtą stronę i zobaczył ogromny, stary ul, pełen miodu. Jego oczka zabłysły radością.

Gucio też poczuł zapach i przyszedł za chwilę. - Burku, znalazłeś miód! – zawołał uradowany. - To wspaniale! Możemy się nim podzielić. Ale Burek zmarszczył czoło. - To ja go znalazłem pierwszy – powiedział. - To będzie cały mój.

Gucio posmutniał, ale nie chciał się kłócić. Odwrócił się i odszedł w głąb lasu, szukając innych jagód. Burek został sam przy ulu i zaczął jeść miód. Był pyszny, ale im więcej jadł, tym mniej czuł radości. W brzuchu zaczęło go coś uciskać, a w sercu zrobiło się jakoś pusto.

Tymczasem Gucio, idąc przez las, zauważył małą wiewiórkę, która nie mogła dosięgnąć orzecha na wysokiej gałęzi. Pomógł jej bez wahania, a wiewiórka podziękowała mu pięknym orzechem. Gucio poczuł się ciepło i dobrze, bo pomaganie było fajne.

Burek, siedząc sam, zrozumiał, że zrobił Gucia smutnym. Miód stracił smak, a zabawa bez przyjaciela nie była już taka sama. Postanowił przeprosić. Pobiegł przez las, wołając: - Guciu! Guciu! Przepraszam! Chodź, podzielimy się miodem!

Gucio usłyszał przyjaciela i wybiegł mu na spotkanie. Uścisnęli się mocno, a potem razem wrócili do ula. Burek nalał miodu do liścia i podał Gucia. Jedli razem, śmiejąc się i opowiadając, co widzieli w lesie. Miód smakował im jeszcze lepiej niż wcześniej.

Kiedy słońce zaczęło chować się za wzgórzami, a niebo zrobiło się pomarańczowe i różowe, misie postanowiły wrócić do swojej jaskini. Usiadły obok siebie na miękkim mchu i patrzyły, jak pierwsze gwiazdy pojawiają się na niebie. Było im ciepło i spokojnie.

Burek ziewnął, kładąc głowę na łapce. - Guciu, dobrze, że jesteś moim przyjacielem – wyszeptał. - Ja też tak myślę – odpowiedział Gucio, zamykając oczy. Otuliła ich cisza, a las zaczął nucić kołysankę. Światła w jaskini zgasiły promienie księżyca, a misie zapadły w słodki sen.