Bajka o minionkach, które znalazły skarb

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w kolorowej krainie pełnej bananowych drzew i śmiejących się kwiatów, mieszkały trzy małe minionki: Bubu, Zuzu i Lulu. Każdego dnia bawiły się wesoło, ale najbardziej lubiły słuchać opowieści o wielkim skarbie ukrytym gdzieś w Bananowym Lesie.

Pewnego ranka Bubu powiedział: – Chodźmy szukać skarbu! Zuzu i Lulu zgodziły się z radością. Wzięły ze sobą plecaki pełne bananów i ruszyły w drogę. Las był gęsty i pełen niespodzianek.

Po drodze spotkały małego ptaszka, który zapłakany siedział na gałęzi. – Zgubiłem swoją rodzinę – zaćwierkał smutno. Minionki spojrzały po sobie. – Pomożemy ci – powiedziała Zuzu. Razem szukały ptasiego gniazda, aż w końcu znalazły je wysoko na starym dębie.

Ptaszek podziękował i zaśpiewał im wesołą piosenkę. Minionki ruszyły dalej. Nagle usłyszały ciche popiskiwanie. To mały jeżyk utknął w krzakach. – Nie mogę się wydostać – jęknął. Lulu delikatnie rozgarnęła gałązki i pomogła jeżykowi wyjść. – Dziękuję – powiedział jeżyk i poturlał się w swoją stronę.

Słońce zaczęło zachodzić, a minionki wciąż nie znalazły skarbu. – Może skarb wcale nie istnieje? – westchnął Bubu. – Ale przynajmniej pomogliśmy ptaszkowi i jeżykowi – dodała Lulu. – To też jest ważne – zgodziła się Zuzu.

Wtedy zza chmury wyjrzała gwiazda wieczorna i zamrugała do nich. Pod starym dębem, gdzie wcześniej znalazły ptasie gniazdo, coś błyszczało. Podbiegły i zobaczyły małą skrzynkę. Otworzyły ją – w środku były złote banany i list: „Największym skarbem jest dobre serce i pomoc innym”.

Minionki uśmiechnęły się szeroko. Zrozumiały, że skarbem nie były banany, ale przygoda i przyjaźń, którą dzieliły. Wróciły do domu zmęczone, ale szczęśliwe.

Tej nocy, gdy księżyc świecił nad Bananowym Lasem, Bubu, Zuzu i Lulu zasnęły przytulone do siebie. Śniły im się gwiazdy, które szeptały: „Dobranoc, dzielne minionki”. I wszystko wokół było ciche i spokojne.