Bob i mała pomoc

— Bajka do czytania —

W Krainie Minionków mieszkał mały minionek o imieniu Bob. Bob miał żółte ciałko, niebieskie ogrodniczki i wielkie, błyszczące oczy. Uwielbiał skakać, śmiać się i oczywiście jeść banany. Ale najbardziej lubił, gdy inne minionki się uśmiechały.

Pewnego dnia Gru ogłosił, że odbędą się zawody – kto przyniesie najwięcej bananów, dostanie specjalną nagrodę. Wszystkie minionki zaczęły biegać i zbierać. Bob też się ucieszył, ale zobaczył, że jego przyjaciel Stuart stoi smutny pod drzewem.

Bob podszedł do Stuarta. – Czemu jesteś smutny? – zapytał. Stuart westchnął: – Jestem za mały, nie dosięgam do najwyższych bananów. Inni mają więcej, a ja nie dam rady. Bob pokiwał głową i powiedział: – Nie martw się, pomogę ci!

Bob wziął Stuarta za rękę i pobiegli razem do wielkiego bananowca. Bob podskoczył, ale też nie sięgał. Wtedy wpadł na pomysł: zbudują wieżę z dwóch minionków! Stuart stanął na ramionach Boba i zerwał mnóstwo bananów.

Potem pomogli jeszcze Kevinowi, który zgubił koszyk. Razem zbierali banany, śmiali się i tańczyli. Nagle zauważyli, że niektórzy minionki zabierają banany tylko dla siebie. Bob powiedział: – Zabawa jest lepsza, gdy wszyscy się cieszą.

W końcu nadszedł czas podliczania. Gru wręczył nagrodę – złotego banana – Bobowi i Stuartowi za to, że pomogli innym. Ale Bob nie chciał jej przyjąć sam. – Ta nagroda należy do wszystkich minionków, bo bez pomocy nic by nie było – powiedział.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaświeciły nad Krainą Minionków, Bob położył się w swoim łóżeczku. Czuł ciepło w sercu, bo wiedział, że prawdziwą radość daje pomaganie. Zamknął oczy i uśmiechnął się do księżyca. Dobranoc, Bob. Dobranoc, minionki.