Bajka o mikołaju świętym i małej Zosi

— Bajka do czytania —

Mała Zosia uwielbiała grudzień, bo wtedy wszystko pachniało piernikami, a w domach pojawiały się kolorowe lampki. Ale najbardziej nie mogła doczekać się wizyty Świętego Mikołaja. Pewnego wieczoru, gdy za oknem padał śnieg, Zosia zobaczyła w ogrodzie tajemniczy blask. Kiedy wybiegła przed dom, ujrzała wysokiego mężczyznę w czerwonym płaszczu – to był sam Święty Mikołaj!

Mikołaj uśmiechnął się do Zosi i zapytał: „Dlaczego tak późno nie śpisz, mała?” Dziewczynka odpowiedziała, że czeka na niego, bo chce mu pomóc. Mikołaj był wzruszony. „Potrzebuję kogoś, kto pomoże mi wybrać prezenty dla dzieci, które często są zapomniane” – powiedział. Zosia zgodziła się bez wahania.

Razem wsiedli do sań, które uniosły się nad dachy domów. Zosia patrzyła z zachwytem na migoczące gwiazdy. „Dokąd lecimy?” – zapytała. „Do małej wioski, gdzie mieszka chłopiec o imieniu Kuba. Jego rodzice ledwo wiążą koniec z końcem, a on marzy o ciepłym swetrze” – odpowiedział Mikołaj.

Zosia zaniemówiła. Zawsze myślała, że Mikołaj przynosi zabawki, ale teraz zrozumiała, że najważniejsze są rzeczy, które ogrzeją serce. Pomogła zapakować wełniany sweter w srebrny papier i przywiązać czerwoną wstążką. „Czy to wystarczy?” – spytała. Mikołaj kiwnął głową: „To, co dajesz z miłością, zawsze wystarczy”.

Potem polecieli do domu małej Amelki, która nie miała własnych kredek. Zosia starannie wybrała pudełko dwunastu kolorów i dodała rysunek namalowany przez siebie. Mikołaj pochwalił jej pomysł. „Najpiękniejszy prezent to ten, w który wkładasz kawałek swojego serca” – powiedział.

W drodze powrotnej Zosia zobaczyła dom, w którym mieszka samotna starsza pani. „Czy ona też dostanie prezent?” – zapytała. Mikołaj westchnął. „Nikt jej nie wpisał na listę”. Zosia szybko zerwała się z siedzenia. „Wróćmy do mojego domu! Mam dla niej własnoręcznie upieczone pierniczki” – zawołała.

Mikołaj zatrzymał sanie obok ogródka staruszki. Zosia podbiegła do drzwi i położyła na wycieraczce małe pudełeczko z ciasteczkami. W środku była też kartka: „Od tajemniczego przyjaciela”. Kiedy odjeżdżali, zza firanki wyjrzała uśmiechnięta pani Helena.

Wreszcie Mikołaj odwiózł Zosię do domu. Przytulił ją i powiedział: „Dziękuję ci, że pokazałaś mi, jak wielkie serce mają dzieci”. Zosia odpowiedziała: „To był najpiękniejszy wieczór w moim życiu”. Mikołaj zostawił jej pod choinką małą gwiazdkę z napisem: „Pomaganie innym to najprawdziwsza magia świąt”.

Następnego ranka Zosia obudziła się szczęśliwa. Wiedziała, że nie trzeba wielkich prezentów, aby komuś sprawić radość. Czasem wystarczy uśmiech, dobre słowo albo pomocna dłoń. I właśnie ta myśl towarzyszyła jej przez całe święta, a potem każdego dnia.