Bajka o małym Mikołaju i zagubionej gwiazdce

— Bajka do czytania —

Pewnego zimowego wieczoru, gdy na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, mały Mikołaj w ciepłej czerwonej czapce wyszedł przed dom. Śnieg skrzypiał mu pod nogami, a powietrze pachniało piernikami. Nagle zobaczył coś małego i błyszczącego na białym puchu.

To była gwiazdka! Malutka, srebrna i bardzo smutna. „Dlaczego tu leżysz?” – zapytał Mikołaj. Gwiazdka cichutko odpowiedziała: „Spadłam z nieba i nie mogę wrócić. Jestem za mała, żeby sama polecieć.”

Mikołaj usiadł na śniegu i wziął gwiazdkę w dłonie. Była zimna i delikatna jak płatek śniegu. „Nie martw się” – powiedział – „pomogę ci”. I zaczął się zastanawiać, jak sprawić, by gwiazdka znów znalazła się wysoko.

Wziął ją ostrożnie i podszedł do najwyższej choinki w ogrodzie. „Może stąd uda ci się wzbić?” – szepnął. Ale gałęzie były zbyt śliskie, a gwiazdka bała się, że spadnie. Mikołaj pomyślał chwilę.

Wtedy przypomniał sobie o swoim baloniku – czerwonym, lekkim, który dostał od mamy. Przywiązał do niego cieniutką nitkę, a na końcu umieścił gwiazdkę. „Teraz cię podniosę” – uśmiechnął się. Balonik uniósł się powoli, a gwiazdka zaczęła frunąć.

„Dziękuję, Mikołaju!” – zawołała radośnie, a jej blask stał się jaśniejszy. Mikołaj patrzył, jak znika wśród innych gwiazd na niebie. Poczuł wielką radość w sercu – pomógł komuś, kto tego potrzebował.

Wieczór był już cichy i spokojny. Mikołaj wszedł do domu, usiadł na łóżku i zamknął oczy. Przez okno widział migoczące gwiazdy, a wśród nich jedną, która mrugała do niego szczególnie ciepło. „Dobranoc, gwiazdko” – wyszeptał i zasnął spokojnie.