Tajemnica małego Mikołaja

— Bajka do czytania —

W malutkiej wiosce, tuż obok wielkiego, śnieżnego lasu, mieszkał chłopiec o imieniu Mikołaj. Był to bardzo wesoły ośmiolatek, który uwielbiał zimę i biały puch. Każdego ranka biegł do okna, by sprawdzić, czy spadł nowy śnieg.

Pewnego grudniowego dnia, gdy śnieg pokrył już całą ziemię, Mikołaj usłyszał od mamy ważną wiadomość. – Kochani, w tym roku święta będą skromniejsze – powiedziała mama. – Musimy podzielić się tym, co mamy, z innymi, którzy mają mniej. Mikołajowi zrobiło się smutno, bo marzył o wielkim prezentu.

Postanowił jednak, że sam sprawdzi, co kryje się w starym kufrze na strychu. Gdy otworzył wieko, zobaczył mnóstwo zabawek z dzieciństwa taty: drewniane samochodziki, kolorowe klocki i misia z łatką. – To wszystko może komuś sprawić radość – szepnął do siebie.

Mikołaj wziął swój czerwony plecaczek i włożył do niego kilka najładniejszych zabawek. Potem cichutko zszedł po schodach i wybiegł na śnieg. Jego pierwszym przystankiem był domek sąsiadki, pani Zosi, która miała małą córeczkę o imieniu Jagódka.

Pani Zosia bardzo się ucieszyła, widząc Mikołaja z plecaczkiem pełnym niespodzianek. – Och, Mikołaju, to takie dobre z twojej strony! – powiedziała, a Jagódka dostała niebieskiego pluszaka. Jej uśmiech rozpromienił cały pokój, a Mikołaj poczuł w brzuchu przyjemne ciepło.

Następnie chłopiec pobiegł do pana Adama, który ostatnio złamał nogę i nie mógł wyjść z domu. Mikołaj zostawił mu pudełko z drewnianymi zabawkami i ciepły szalik. Pan Adam uściskał go mocno i powiedział: – To najlepszy prezent, jaki mogłem dostać, Mikołaju.

Gdy Mikołaj wrócił do domu, mama uśmiechnęła się tajemniczo. – A co ty robiłeś na dworze, synku? – zapytała. – Sprawiałem, żeby inni się uśmiechali – odpowiedział Mikołaj. Mama pogłaskała go po głowie i powiedziała: – To najpiękniejszy dar z możliwych, mój mały Mikołaju.

Wieczorem, gdy zapadł zmrok, Mikołaj usiadł na parapecie i spojrzał w rozgwieżdżone niebo. – Dziękuję, gwiazdeczki, za ten cudowny dzień – szepnął. Poczuł, że w jego sercu zagościła wielka radość, a cisza nocy otuliła go jak miękki koc. Z uśmiechem na ustach zasnął twardym snem.