Reniferek i niespodzianka Mikołaja

— Bajka do czytania —

W małej wiosce na biegunie północnym mieszkał mały renifer o imieniu Rysiek. Był najmniejszy ze wszystkich reniferów, ale miał ogromne serce i błyszczące oczy pełne ciekawości.

Pewnego wieczoru, tuż przed Wigilią, Mikołaj był bardzo zmartwiony. Zgubiła się mała gwiazdka z czubka choinki – ta święta gwiazda, która każdego roku oświetlała drogę saniom. Bez niej sanie nie mogły wystartować.

– Kto mi pomoże? – westchnął Mikołaj, przeglądając strychy i kominki. Wszystkie renifery były zajęte pakowaniem prezentów, ale Rysiek podszedł cichutko i szepnął: – Ja poszukam, Mikołaju. Jestem mały, więc wcisnę się w każdy kąt.

Rysiek pobiegł do świątecznej pracowni. Zaglądał pod stoły i za szafy, ale gwiazdki nigdzie nie było. Wtedy usłyszał cichutki brzęk – to dzwoneczki reniferów grały na wietrze. Podążył za dźwiękiem aż do stajni.

Pod sianem, w starym korytku, leżała maleńka gwiazdka. Błyszczała jak kropla rosy w słońcu. Rysiek ostrożnie wziął ją w zęby i pobiegł z powrotem. – Znalazłem! – zawołał radośnie.

Mikołaj uśmiechnął się szeroko i przymocował gwiazdkę na czubku choinki. Od razu wokół zrobiło się jaśniej i cieplej. – Bez ciebie nie dalibyśmy rady, Ryśku – powiedział Mikołaj i pogłaskał małego renifera po miękkim nosie.

Tej nocy sanie poleciały wysoko nad chmurami, a Rysiek biegł na przedzie. Czuł się dumny, bo nawet najmniejszy renifer może zrobić coś wielkiego. Kiedy wszystkie prezenty były już rozdane, wrócił do swojej ciepłej stajenki.

Na niebie świeciła jasna gwiazda – ta sama, którą znalazł. Rysiek ziewnął, położył się na sianie i zamknął oczy. Szumiał wiatr, dzwoneczki cicho dzwoniły, a mały renifer śnił o kolejnej przygodzie. Dobranoc, Ryśku – szepnęły gwiazdy.