Mikołaj i renifery z Gwiezdnej Polany

— Bajka do czytania —

W dalekiej Laponii, gdzie śnieg skrzypi pod kopytami, a zorza polarna tańczy na niebie, mieszkał Mikołaj ze swoimi reniferami. Nie były to zwykłe renifery – każde z nich miało wyjątkowy talent. Jednak mała reniferka o imieniu Iskierka wciąż myślała, że jest za słaba, by ciągnąć sanie z prezentami.

Pewnego wieczoru, gdy wszystkie renifery ćwiczyły na śnieżnej łące, Iskierka usiadła z boku i patrzyła, jak jej przyjaciele wirują w idealnych kręgach. „Nigdy nie będę tak dobra jak oni” – szepnęła, chowając nos w puszyste futerko. Wtedy podszedł do niej Mikołaj. Jego oczy błyszczały jak gwiazdy, a broda była posypana śnieżnym pyłem.

„Iskierko, chodź ze mną na małą przejażdżkę” – powiedział ciepło. Reniferka zdziwiła się, bo nigdy nie latała sama z Mikołajem. Ruszyli w noc, a wokół nich tańczyły srebrzyste iskierki. Nagle Mikołaj wskazał na małą chatkę w dolinie. „Ktoś tam potrzebuje pomocy” – szepnął.

Pod chatką stał chłopiec o imieniu Kuba. Płakał, bo zgubił swoją ukochaną maskotkę – pluszowego renifera. Iskierka poczuła, jak jej serce bije szybciej. „Mikołaju, czy możemy mu pomóc?” – zapytała. Mikołaj uśmiechnął się tajemniczo. „Musisz sama tego dokonać, Iskierko. Masz w sobie moc, o której nie wiesz”.

Reniferka zamknęła oczy i przypomniała sobie, jak podczas lotu widziała mały, czerwony błysk pod starym dębem. Poleciała tam szybko, a pod gałęziami leżała maskotka. Iskierka delikatnie chwyciła ją zębami i wróciła do chłopca. Kuba aż podskoczył z radości! „Dziękuję!” – zawołał, przytulając maskotkę.

Gdy wracali do Laponii, Iskierka poczuła ciepło w brzuchu. „Pomaganie jest fajniejsze niż latanie w kółko!” – stwierdziła. Mikołaj pogłaskał ją po głowie. „Widzisz? Prawdziwa magia nie polega na tym, by być najszybszym. Chodzi o to, by używać swoich umiejętności, by nieść innym radość”.

Tej nocy wszystkie renifery zebrały się wokół Iskierki, a ona opowiedziała im swoją przygodę. Nawet najstarszy renifer, Błyskawica, przyznał, że to było coś wyjątkowego. Od tamtej pory Iskierka już się nie bała. Wiedziała, że każdy ma w sobie coś, co może ofiarować innym.

Kiedy księżyc wspiął się wysoko na niebo, Mikołaj zaprowadził renifery do stajni. Iskierka położyła się na miękkim sianie i zamknęła oczy. Wokół panowała cisza, a przez okno wpadało światło gwiazd. „Dobrej nocy, maleńka” – szepnął Mikołaj. Reniferka westchnęła cicho i zasnęła, śniąc o gwiazdach, które same dają się łapać.