Płatek i zaprzęg Mikołaja

— Bajka do czytania —

W dalekiej Laponii, tam gdzie śnieg skrzypi pod nogami jak stary parkiet, mieszkał Mikołaj ze swoimi reniferami. Wszystkie były wspaniałe – Iskierka, Wicher, Bryza i mały Płatek, który najbardziej na świecie chciał być najszybszy z całego zaprzęgu.

Płatek codziennie patrzył, jak starsze renifery pędzą po niebie z workami pełnymi prezentów. „Kiedy ja będę taki ważny?” – myślał, przytupując kopytkami. Mikołaj uśmiechał się pod siwym wąsem i mówił: „Każdy renifer ma swoją porę, Płatku. Najpierw musisz nauczyć się słuchać innych.”

Pewnego wieczoru Mikołaj ogłosił, że przed wigilią trzeba oblecieć wszystkie domy na próbę. „Ale ja polecę sam! – zawołał Płatek. – Pokażę, że jestem najlepszy!” Mikołaj pokręcił głową, ale pozwolił mu spróbować.

Zabrał Płatka na małe wzgórze i powiedział: „Spróbuj polecieć sam, ale pamiętaj, wiatr nie zawsze jest przyjacielem.” Płatek rozbiegł się, machnął skrzydłami… i wpadł prosto w zaspę śnieżną, bo wiatr zmienił kierunek. Było mu trochę głupio.

Wtedy pozostałe renifery przybiegły do niego. Iskierka otarła mu nos ogonem, Wicher pomógł wstać, a Bryza zaśpiewała cichą piosenkę. „Nie martw się – powiedziały – nigdy nie latamy sami. Razem jesteśmy silniejsi.”

Mikołaj pogłaskał Płatka po grzbiecie. „Widzisz? Każdy z was jest inny – jeden szybki, drugi ostrożny, trzeci silny. Ale dopiero razem tworzycie doskonały zaprzęg.” Płatek poczuł, jak ciepło rozlewa się po jego sercu.

Następnego dnia podczas próby Płatek leciał tuż za Iskierką. Gdy wiatr powiał mocno, Bryza zasłoniła go swoim ciałem, a Wicher dodał mocy. Zaprzęg sunął gładko jak po lodzie. Płatek zrozumiał, że bycie częścią zespołu to największa magia.

Wieczorem, gdy gwiazdy rozbłysły na niebie, Mikołaj przygotował dla reniferów sianko i ciepłą herbatę z malin. Płatek wtulił się w miękkie siano i patrzył w rozgwieżdżone niebo. „Dobranoc, Płatku – szepnął Mikołaj. – Jutro czeka nas wielka noc.” Renifer zamknął oczy i zasnął spokojnie, a nad nim migotały miliardy iskier.