Złotko i zagubiony dzwoneczek

— Bajka do czytania —

W dalekiej Laponii, w małym domku przykrytym śniegiem, mieszkał Mikołaj z grupą wesołych reniferów.

Najmniejszym z nich był Złotko – reniferek o miękkim, złocistym futerku i wielkich, błyszczących oczach. Na szyi nosił mały srebrny dzwoneczek, który dźwięczał przy każdym kroku: cyk-cyk, cyk-cyk.

Pewnego wieczoru, gdy Mikołaj szykował sanie na nocną podróż, Złotko ze smutkiem stwierdził, że jego dzwoneczek zniknął. „Ojej, bez niego nie będę mógł lecieć!” – powiedział cichutko.

Mikołaj pogłaskał go po głowie i rzekł łagodnie: „Nie martw się, Złotko. Poszukamy go razem. Każdy z nas może pomóc. W grupie siła!”.

Inne renifery – Rudolf, Kometa i Tancerka – natychmiast ruszyły do akcji. Zaglądały pod siano w stajni, przetrząsały śnieg na podwórku i szukały w każdym kącie. Ich nozdrza parskały z zapałem.

Nagle Tancerka z radością zarżała: „Znalazłam! Leżał pod słomianą matą!”. Dzwoneczek błyszczał, jakby czekał, by znów zaśpiewać. Złotko podskoczył z radości, a Mikołaj uśmiechnął się szeroko.

„Widzicie” – powiedział Mikołaj, zakładając dzwoneczek na szyję Złotka – „kiedy sobie pomagamy, wszystko staje się łatwiejsze. Dziś wszyscy jesteście bohaterami.” Renifery przytuliły się do siebie, a Złotko cichutko zadzwonił: cyk-cyk.

Potem Mikołaj zapalił latarnię na saniach, a renifery ustawiły się w zaprzęgu. Na niebie zapłonęły pierwsze gwiazdy, a mały Złotko, szczęśliwy i senny, zamknął oczy. „Dobranoc, przyjaciele” – szepnął wiatr, a wszystkie zwierzęta zasnęły spokojnie w ciepłej stajni.