Bajka o Mikołaju, który zgubił swój worek

— Bajka do czytania —

Pewnego grudniowego wieczoru, gdy pierwsze gwiazdy zaczęły mrugać na niebie, mały Mikołaj o imieniu Mikuś szykował się do swojej pierwszej samodzielnej podróży z prezentami. Był bardzo podekscytowany, ale i trochę zdenerwowany.

Mikuś miał na sobie ciepły czerwony płaszcz, a na plecach niósł ogromny worek wypełniony kolorowymi paczkami. Worek był tak ciężki, że Mikuś sapał i stękał, idąc przez śnieżny las. Nagle potknął się o wystający korzeń i upadł prosto w zaspę śnieżną. Kiedy wstał i otrzepał się ze śniegu, z przerażeniem odkrył, że worek zniknął!

Mikuś zaczął gorączkowo szukać worka. Przeszukał zaspy, zajrzał pod krzaki i sprawdził wszystkie drzewa. Nic. Usiadł na pniaku i zaczął płakać. „Jak teraz rozdam prezenty?” – myślał ze smutkiem. Wtedy usłyszał cichy głosik: „Dlaczego płaczesz, mały Mikołaju?”. To była mała wiewióreczka o imieniu Ruda.

Mikuś opowiedział jej o swoim nieszczęściu. Ruda zmarszczyła czoło i powiedziała: „Nie martw się, pomogę ci znaleźć worek. Znam ten las jak własną kieszeń!”. Razem ruszyli w głąb lasu. Po drodze spotkali sowę Mądrusię, która siedziała na gałęzi i czytała książkę. „Widzieliście może mój worek?” – zapytał Mikuś. Sowa pokręciła głową, ale dodała: „Ale wiem, że w lesie jest mały domek, gdzie mieszka pani Zima. Może ona coś wie”.

Mikuś, Ruda i Mądrusia poszli do domku pani Zimy. Był zrobiony z lodu i śniegu, a z komina unosiła się srebrna para. Pani Zima otworzyła drzwi i uśmiechnęła się: „Witajcie! Słyszałam o twoim worku, Mikołaju. Widziałam, jak spadł do strumienia i popłynął w dół rzeki. Ale nie martw się – woda jest płytka, a worek zatrzymał się przy starym moście”.

Przyjaciele pobiegli nad strumień. Rzeczywiście, worek utknął pod mostem, cały mokry, ale nienaruszony. Mikuś wyciągnął go z wody i uściskał. „Dziękuję wam!” – zawołał. Ale kiedy otworzył worek, okazało się, że woda zamoczyła wszystkie paczki, a papier się rozpadł. Mikuś znów się zasmucił.

Wtedy Ruda powiedziała: „Nie smuć się! Prezenty to nie tylko ładne opakowania. Zobacz, co jest w środku!”. Mikuś wyjął z worka pluszowego misia, który był cały mokry, ale nadal miękki i puchaty. Podał go Rudzie. „To dla ciebie, za twoją pomoc!”. Ruda uśmiechnęła się szeroko. Potem Mikuś rozdał wszystkie zabawki swoim nowym przyjaciołom – sowę dostał mały lisek, a pani Zima dostała błyszczącą kulę śnieżną. Wszyscy byli szczęśliwi.