Bajka o Mikołaju i jego zaczarowanym głosie

— Bajka do czytania —

W małym, śnieżnym miasteczku, gdzie każdy dom pachniał piernikami, a dachy przykrywał puchaty koc śniegu, mieszkał pan Mikołaj. Nie był to jednak ten znany Mikołaj z długą brodą i saniami zaprzężonymi w renifery – to był starszy pan o ciepłym spojrzeniu i głosie, który brzmiał jak szelest pierwszego śniegu.

Pan Mikołaj od lat opowiadał dzieciom historie. Każdego popołudnia w jego przytulnym domku zbierała się gromada maluchów, by słuchać o zaczarowanych lasach, odważnych zwierzętach i gwiazdach, które spełniają marzenia. Jego głos był jak miód – łagodny, słodki i pełen ciepła. Dzieci siadały wokół niego na poduszkach, a on zaczynał: „Dawno, dawno temu, w krainie wiecznej zimy…”

Pewnego dnia mała Zosia zapytała: „Panie Mikołaju, a co z dziećmi, które nie mogą do pana przyjść? Kto im opowie bajki?” Pan Mikołaj zamyślił się głęboko. Spojrzał przez okno na płatki śniegu tańczące w świetle latarni i poczuł, że musi coś zrobić. Wiedział, że jego opowieści są jak balsam dla serca – każdy powinien móc ich posłuchać.

Następnego dnia pan Mikołaj poszedł do swojego sąsiada, pana Wojtka, który miał małe studio nagrań. „Chciałbym nagrać audiobook – powiedział – żeby moje bajki mogły trafić do dzieci w całym kraju, a może i na świecie”. Pan Wojtek, który też lubił pomagać, uśmiechnął się i od razu zgodził się pomóc.

Przez kilka tygodni pan Mikołaj nagrywał swoje opowieści. Każdą historię opowiadał z taką samą miłością, jakby siedziały przed nim dzieci. Czasem musiał powtarzać zdania, bo wiatr za oknem zagłuszał jego głos, ale nigdy się nie zniechęcał. W końcu wszystkie bajki były gotowe – zapisane na małych płytkach, które mogły podróżować pocztą.

Pan Wojtek pomógł rozesłać audiobooki do szpitali, domów dziecka i małych bibliotek w odległych wioskach. Listy z podziękowaniami zaczęły przychodzić lawinowo. Dzieci pisały: „Dziękujemy, panie Mikołaju! Pana głos jest jak przytulenie na dobranoc”. A pan Mikołaj czytał te listy i czuł, że jego serce rośnie z radości.

Kiedy ostatnia gwiazda rozbłysła na niebie, a miasteczko otuliła cisza, pan Mikołaj zamknął oczy i uśmiechnął się. Wiedział, że jego opowieści właśnie rozpoczynają podróż do dzieci na całym świecie. W tej spokojnej nocy, przerywanej tylko cichym oddechem śniegu, zasnął głęboko, a jego sen był pełen uśmiechniętych buzi i szeptów: „Dobranoc, panie Mikołaju”.