Bajka o przytulnym mieszkaniu

— Bajka do czytania —

Tomek mieszkał z mamą i tatą w małym mieszkaniu na trzecim piętrze starej kamienicy. Często siadał na parapecie i patrzył na ogromne domy z ogrodami, które widział w książkach. „Gdybym tylko miał taki dom” – myślał, stękając. Jego mieszkanie wydawało mu się szare i ciasne.

Pewnego popołudnia niebo pociemniało, a wiatr zaczął szarpać gałęzie drzew. Mama zapaliła lampkę na stole i powiedziała: „Zaraz będzie burza, schowajmy się w salonie”. Tomek trochę się bał, ale tata przytulił go i przykrył kocem.

Burza rozszalała się na dobre – grzmoty huczały, błyskawice rozświetlały pokój. Tomek wcisnął się głębiej w fotel. Wtedy mama przyniosła kubki z gorącą czekoladą i piankami, a tata wyjął starą grę planszową. „Zagrajmy w węża” – powiedział z uśmiechem.

Grali razem, śmiejąc się, gdy pionek Tomka spadał do ogona węża. Nagle zgasło światło – zerwany kabel. Tata zapalił świeczkę, a jej cień tańczył po ścianach. „Nie bój się” – szepnęła mama. „Jesteśmy razem, a to najważniejsze”. Tomek poczuł ciepło w brzuchu, które nie miało nic wspólnego z czekoladą.

Po chwili deszcz zaczął cichnąć, a przez okno widać było pierwsze gwiazdy. Tomek spojrzał na swój salon – mały, ale taki znajomy i bezpieczny. Zrozumiał, że nie trzeba wielkiego domu, żeby być szczęśliwym. Ważne, że ma mamę, tatę i to przytulne miejsce.

Mama zaniosła Tomka do łóżka, tuląc go mocno. Przez otwarte okno wlatywało świeże powietrze po burzy. Tomek zamknął oczy i słyszał ciche oddechy rodziców z pokoju obok. Pomyślał, że to mieszkanie jest jak skorupka ślimaka – chroni ich wszystkich.

Zanim zasnął, szepnął do poduszki: „Dobranoc, małe mieszkanie”. A gwiazdy za oknem mrugały do niego, jakby mówiły, że dom to nie ściany, tylko serca, które w nim biją. I tak Tomek zapadł w spokojny sen, pełen ciepłych myśli.