Bajka o tym, jak miesiące znalazły swoje miejsce

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, na samym początku świata, wszystkie miesiące były małymi, rozbrykanymi chłopcami. Biegały po niebie, popychały się i kłóciły, bo każdy chciał być najważniejszy. Styczeń krzyczał: „To ja przynoszę śnieg!”, a Lipiec wołał: „Ale beze mnie nie ma truskawek!”. Było tyle hałasu, że słońce schowało się za chmurą, a księżyc nie mógł zasnąć.

Pewnego dnia do gromadki miesięcy przyszedł stary, mądry Dąb. Miał tysiąc lat i widział już wszystko. „Dlaczego się kłócicie?” – zapytał cicho. „Bo każdy z nas chce być najfajniejszy!” – odpowiedział mu Kwiecień, podskakując na jednej nodze. Dąb uśmiechnął się swoimi sękatymi gałęziami i powiedział: „A gdybyście tak spróbowali być razem? Jeden po drugim, w kolejce do roku?”.

Miesiące spojrzały po sobie zdziwione. „Jak to?” – zapytał Grudzień, który zawsze chodził w ciepłym szaliku. Dąb wyjaśnił: „Najpierw Styczeń, potem Luty, potem Marzec… Każdy dostanie swój czas, a wtedy wszyscy będziecie równi i ważni”. Miesiące pomyślały – to brzmiało całkiem fajnie, ale nie wiedziały, jak się ustawić.

Wtedy z nieba spłynął promyk słońca i zamienił się w złotą linijkę. „Będziecie iść według długości dnia” – powiedział. I tak Styczeń stanął pierwszy, bo dni są wtedy najkrótsze, a za nim Luty, potem Marzec, aż do Grudnia, który zamknął koło. Kiedy wszyscy już stali w rządku, poczuli, jak coś ciepłego przepływa przez ich dłonie – to była przyjaźń.

Od tej chwili miesiące przestały się kłócić. Styczeń sypał śniegiem, a Lipiec dogrzewał słońcem, ale robiły to z uśmiechem, bo wiedziały, że każde z nich jest potrzebne. Kwiecień plewił kwiaty, Październik malował liście na złoto, a Sierpień suszył siano. Świat stał się piękny i kolorowy, a ludzie na Ziemi uśmiechali się, patrząc na zmieniające się pory roku.

Dąb kiwał gałęziami z zadowoleniem. „Widzicie? Gdy działacie razem, wszystko gra jak w zegarku”. Miesiące uściskały się i obiecały, że już zawsze będą trzymać się w kolejności. A słońce wyszło zza chmury i zaświeciło tak jasno, że aż wszystkie gwiazdy na niebie zamrugały z radości.

Kiedy nastał wieczór, zmęczone miesiące położyły się spać w swoich łóżkach z chmur. Styczeń otulił się śnieżną kołderką, Lipiec – ciepłym promykiem, a Grudzień – miękkim szalikiem. Księżyc zaśpiewał im cichą kołysankę, a gwiazdy zaczęły migotać jak małe światełka. „Dobranoc, miesiące” – szepnął wiatr. I cały rok zasnął spokojnie, czekając na nowy poranek.