Mama i mały Promyk

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym domku na skraju łąki mieszkał króliczek o imieniu Promyk. Każdego wieczoru, gdy zachodziło słońce, Promyk siadał na parapecie i wypatrywał mamy.

Mama króliczka pracowała w ogrodzie, zbierając marchewki i sałatę. Promyk bardzo ją kochał, ale czasem, gdy mamy nie było w domu, czuł się trochę samotny. Zamykał wtedy oczy i wyobrażał sobie, że mama jest tuż obok.

Pewnego wieczoru mama wróciła z naręczem kwiatów. „Mamusiu, boję się, że kiedy jesteś daleko, zapominasz o mnie” – wyszeptał Promyk. Mama uśmiechnęła się delikatnie i pokazała mu mały, błyszczący kamyk.

„To jest kamień pamięci” – powiedziała. „Gdy tylko na niego spojrzysz, przypomnisz sobie, że myślę o tobie zawsze, nawet gdy jestem w ogrodzie.” Promyk wziął kamyk do łapki i poczuł, jak robi się ciepły.

Od tej pory, ilekroć Promyk czuł niepokój, brał kamień do łapki i szeptał: „Mama mnie kocha”. I od razu robiło mu się lżej. Mama nauczyła go też, że miłość jest jak słońce – świeci nawet, gdy go nie widać.

Pewnego dnia Promyk zgubił kamień. Bardzo się zmartwił, ale mama przytuliła go mocno i powiedziała: „Prawdziwa miłość nie mieszka w kamieniu, tylko w twoim serduszku. Ja zawsze jestem z tobą, nawet gdy się oddalam.”

Promyk zamknął oczy i poczuł ciepło w piersi. Zrozumiał, że mama ma rację – miłość to nie przedmiot, ale uczucie, które nosi się w sobie. Od tej pory, gdy mama wychodziła, Promyk kładł łapkę na sercu i uśmiechał się.

Wieczorem mama kładła Promyka do łóżeczka, całowała w czoło i nuciła cichą kołysankę. Promyk patrzył na gwiazdy za oknem i szeptał: „Dobranoc, mamusiu. Wiem, że jesteś przy mnie.” I zasypiał spokojnie, otulony miłością.

W pokoju zapanowała cisza, a mały króliczek oddychał równo, marząc o słodkich marchewkach i ciepłych uściskach. Mama stała w drzwiach i szeptała: „Śpij, mój Promyku, miłość nigdy nie odchodzi.”