Bajka o małym piesku Pikusiu, który znalazł swoje miejsce

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domu na skraju lasu mieszkał ze swoją panią, Anią, mały piesek o imieniu Pikuś. Pikuś był tak malutki, że z łatwością mieścił się w dłoni Ani, a jego sierść była miękka jak chmurka. Mimo że bardzo kochał swoją panią, czasem czuł się nieszczęśliwy, bo wszyscy wokół byli więksi i silniejsi.

Pewnego dnia Pikuś wyjrzał przez okno i zobaczył kota Burego, który z gracją przeskakiwał płot. „Jaki on jest zwinny!” – pomyślał Pikuś. „Chciałbym być taki jak on.” Wyszedł do ogrodu i spróbował skoczyć jak kot, ale jego krótkie łapki tylko zamotały się w trawie. Upadł na miękki mech, westchnął i wrócił do domu.

Następnie zobaczył wróbelka Ćwirka, który fruwał z gałęzi na gałąź. „To musi być wspaniałe!” – pomyślał Pikuś i rozłożył przednie łapki, próbując machać nimi jak skrzydłami. Oczywiście nie oderwał się od ziemi – tylko zakręcił się w kółko i kichnął z powodu pyłków. Ćwirek zaćwierkał wesoło, jakby mówił: „Nie martw się, mały!”.

Zniechęcony, Pikuś pobiegł do stawu, gdzie pływała złota rybka Złotka. „Jak ona pięknie sunie przez wodę! Może i ja mógłbym pływać?” Wszedł do wody, ale jego łapki były za ciężkie i zaczął brnąć jak kaczka. Na szczęście woda była płytka, a Ania szybko go wyciągnęła, śmiejąc się czule. „Pikusiu, jesteś wyjątkowy taki, jaki jesteś” – powiedziała.

Tego popołudnia Ania szukała klucza do skrzyni z zabawkami. „Gdzie on się podział? Wszędzie zaglądałam!” – martwiła się. Pikuś poczuł, że to jego szansa. Bo chociaż nie skacze jak kot, nie lata jak ptak i nie pływa jak ryba, to potrafi wcisnąć się w najmniejsze szczeliny. Przecisnął się pod kanapę, wsunął między nogi stołu i w końcu w kąciku za regałem wywęszył klucz. Przyniósł go Ani, machając ogonem jak szalony.

Ania uściskała go mocno: „Jesteś moim małym odkrywcą! Nikt nie znalazłby tego klucza tak szybko.” Pikuś poczuł, jak serce rośnie mu z radości. Zrozumiał, że nie musi być kimś innym – jego mały nos i spryt były właśnie tym, co go czyniło wyjątkowym. A Bury, Ćwirek i Złotka byli jego przyjaciółmi, nie wzorami do naśladowania.

Gdy zapadł zmrok, Ania przygotowała Pikusowi miękkie posłanie w koszyku. Piesek zwinął się w kłębek, a przez okno wpadało światło księżyca. Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy – jedna z nich mrugała do niego szczególnie jasno. Pikuś pomyślał: „Każdy ma swoje miejsce na ziemi. Moje jest tu, obok Ani.” Przymknął oczy i zaczął śnić o przygodach, w których był po prostu sobą.

Cicho, cichuteńko… Pani Ania pogłaskała go po głowie, szepcząc: „Dobranoc, mój mały przyjacielu.” Pikuś westchnął szczęśliwie i zapadł w głęboki, spokojny sen. Wokół panowała cisza, a nocne gwiazdy delikatnie migotały – tak jak zawsze, gdy mały piesek wiedział, że jest kochany.