Bajka o małym misiu Miłku

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie rosły wielkie drzewa i pachniało miodem, mieszkał mały miś o imieniu Miłek. Każdego ranka budził się z wielkim marzeniem: chciał być duży, taki jak jego tata.

Któregoś dnia Miłek postanowił sam przygotować śniadanie. Wziął garnek, wsypał do niego jagody, ale dno było za wysokie, a on zbyt mały, by dosięgnąć kuchenki. Wszystko się rozlało, a jagody potoczyły się po podłodze.

Mama misia podeszła cicho i powiedziała: — Miłku, każdy ma swój czas. Nawet najmniejsze łapki mogą wiele zdziałać, jeśli tylko trochę poczekają. Miłek westchnął i pomógł mamie posprzątać bałagan.

Później Miłek poszedł na spacer i spotkał starego dziadka Mruka. — Dziadku, kiedy będę duży? — zapytał. Dziadek Mruk uśmiechnął się i opowiedział, że kiedy sam był mały, też chciał rosnąć szybciej. — Ale bycie małym to wielka przygoda — szepnął.

Miłek pomyślał o tym i postanowił pomóc mamie zbierać liście do legowiska. Każdy listek, który przyniósł, sprawiał mu radość. Mama pogłaskała go po głowie i powiedziała: — Widzisz? Małe rzeczy też są ważne.

Pod wieczór Miłek usiadł na pagórku i patrzył, jak słońce chowa się za lasem. Zauważył, że małe mrówki niosą duże igiełki, a małe ptaszki śpiewają najpiękniej. — Może bycie małym nie jest takie złe — szepnął do siebie.

Po kolacji mama otuliła Miłka ciepłym kocykiem i przytuliła go mocno. — Jesteś moim małym, wspaniałym misiem — powiedziała cicho. Miłek uśmiechnął się i zamknął oczy.

Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy. Miłek patrzył na nie z okna i czuł, że dziś był najszczęśliwszym małym misiem na świecie. Wkrótce sen przyszedł po niego, cichy i delikatny jak miodowy powiew.