Bajka o małym kotku, który zgubił swój cień

— Bajka do czytania —

Mały kotek Kicuś mieszkał w przytulnym domku nad rzeką. Miał miękkie, pomarańczowe futerko i ogonek, który zawsze sterczał do góry, gdy był ciekawy. Pewnego słonecznego dnia Kicuś bawił się w ogrodzie, goniąc motyle. Nagle zauważył, że jego cień zniknął.

Kicuś obejrzał się za siebie, ale niczego nie znalazł. – Gdzie jest mój cień? – zapytał smutno. Pomyślał, że musi go odnaleźć, bo bez cienia nie będzie prawdziwym kotkiem. Wyruszył więc ścieżką w stronę wielkiego, starego dębu.

Po drodze spotkał wiewiórkę Rysię, która skakała z gałęzi na gałąź. – Rysiu, widziałaś mój cień? – zapytał Kicuś. Wiewiórka pokręciła główką. – Nie, ale słyszałam, że cienie lubią chować się w cieniu drzew. – Kicuś podziękował i pobiegł dalej.

Pod dębem zobaczył śpiącego jeża Igiełkę. – Igiełko, obudź się! Szukam mojego cienia – zawołał cicho. Jeż przeciągnął się i mruknął: – Cienie nie śpią, tylko wędrują. Może twój cień polubił promienie słońca i uciekł na łąkę? – Kicuś ruszył w stronę kwiecistej łąki.

Na łące biegał zając Długouch. – Długouchu, czy widziałeś mój cień? – zapytał kotek. Zając przystanął. – Widziałem coś czarnego, co tańczyło za sroką. Może to był twój cień? – Kicuś spojrzał w górę, ale sroka już odleciała. Usiadł zmęczony na trawie.

Wtedy poczuł, że coś ciepłego dotyka jego łapki. To słońce schowało się za chmurą, a gdy znów wyszło, Kicuś zobaczył swój cień tuż obok! – Byłeś cały czas przy mnie! – zawołał szczęśliwy. Cień nie uciekł, tylko bawił się w chowanego.

Kicuś wrócił do domu mądry i radosny. Położył się na swoim kocyku, a cień ułożył się obok. Mama-kotka pogłaskała go po głowie. – Widzisz, kochanie, najważniejsze rzeczy są zawsze blisko – szepnęła.

Gwiazdy na niebie zaczęły migać, a Kicuś zamknął oczy. Wiedział, że jutro znów będzie bawił się ze swoim cieniem, ale teraz czas spać. Cień cichutko przytulił się do niego i obaj zapadli w głęboki, spokojny sen.