Bajka o małym dinozaurze

— Bajka do czytania —

W jaskini pod wielkim, zielonym wzgórzem mieszkał mały dinozaur o imieniu Bąbel. Bąbel różnił się od innych dinozaurów – zamiast ostrych zębów miał małe, okrągłe ząbki, a jego ogon był krótki i puszysty jak piórko. Inne dinozaury śmiały się z niego, a Bąbel bardzo się smucił.

Pewnego słonecznego poranka Bąbel postanowił wybrać się na poszukiwanie przyjaciela. Szedł przez paprociowy las, a nad głową przelatywały mu pterodaktyle. „Jestem za mały i za słaby” – mruczał pod nosem. Nagle usłyszał ciche piszczenie. To był mały ptaszek, który zaplątał się w jeżyny.

Bąbel ostrożnie podszedł i swoimi małymi ząbkami delikatnie rozgryzł kolczaste gałązki. Ptaszek był wolny! „Dziękuję!” – zaćwierkał ptaszek. „Jesteś bardzo odważny i pomocny, mimo że jesteś mały.” Bąbel uśmiechnął się, po raz pierwszy poczuł, że jego ząbki są do czegoś przydatne.

Idąc dalej, Bąbel spotkał starego żółwia, który próbował przewrócić się na plecach. „Pomóż mi, mały dinozaurze” – poprosił żółw. Bąbel podłożył swój puszysty ogon pod skorupę i delikatnie pchnął. Żółw stanął na nogi. „Masz niezwykle miękki i silny ogon!” – zachichotał żółw. Bąbel poczuł dumę.

Wkrótce nadszedł wieczór. Bąbel wracał do swojej jaskini, ale po drodze usłyszał płacz. To był mały triceratops, który zgubił się w lesie. „Nie bój się” – powiedział Bąbel. „Znam te ścieżki. Pokażę ci drogę do domu.” I poprowadził go pomiędzy paprociami, aż do polany, gdzie czekała mama triceratopsa.

Mama triceratopsa podziękowała Bąblowi i zapytała: „Dlaczego jesteś sam? Nie masz przyjaciół?” Bąbel opowiedział jej o swoich wątpliwościach. „Widzisz – powiedziała mama – twoje małe ząbki i puszysty ogon są wyjątkowe. Dzięki nim pomogłeś innym. Każdy jest inny, a to czyni nas wartościowymi.”

Następnego dnia mały triceratops zaprosił Bąbla do wspólnej zabawy. Razem biegali, skakali i szukali smacznych liści. Inne dinozaury zobaczyły, jak Bąbel jest miły i pomocny, i też chciały się z nim bawić. Od tego dnia Bąbel miał mnóstwo przyjaciół, którzy doceniali go takim, jaki był.

Bąbel nauczył się, że nie trzeba być największym ani najsilniejszym, by być ważnym. Wystarczy mieć dobre serce i chcieć pomagać innym. Każdego wieczoru przed snem patrzył na gwiazdy i dziękował za swoją wyjątkowość. A jego puszysty ogon i małe ząbki były powodem do dumy.