Bajka o małpce Poli i jej małym skarbie

— Bajka do czytania —

Małpka Pola mieszkała w zielonej dżungli, w domku na wysokim drzewie. Każdego ranka budziła się z uśmiechem i biegła oglądać swoje skarby – kolorowe kamienie, błyszczące piórka i muszelki znalezione nad rzeką. Najbardziej lubiła złoty listek, który świecił w słońcu jak małe słoneczko.

Pewnego dnia Pola usłyszała smutne piski. To mały ptaszek, Felek, płakał na gałęzi. – Zgubiłem swój ulubiony niebieski pióropusz – powiedział ze łzami w oczach. Pola spojrzała na swoje skarby i pomyślała, że może pomóc przyjacielowi.

Pola przyniosła Felek swój najpiękniejszy, błękitny kamień. – Może to cię pocieszy? – zapytała. Ale ptaszek pokręcił głową. – Dziękuję, ale to nie to samo – szepnął. Pola zobaczyła, że prawdziwy skarb to nie rzeczy, ale uśmiech przyjaciela.

Następnego dnia Pola wstała wcześnie i pobiegła nad rzekę. Szukała pióropusza Felka w krzakach, pod liśćmi i w norce królika. W końcu znalazła go przy starym pniu – leżał wśród mchu, cały i czysty.

Pola pobiegła do Felka, trzymając pióropusz wysoko. – Znalazłem! – krzyknęła radośnie. Ptaszek zatrzepotał skrzydłami i uściskał Polę. – Dziękuję, jesteś najlepszą przyjaciółką! – zaświergotał. Pola poczuła w serduszku ciepło, większe niż od złotego listka.

Wieczorem Pola spojrzała na swoje skarby. Złoty listek wciąż błyszczał, ale teraz wiedziała, że najważniejsze są chwile z przyjaciółmi. Ułożyła kamienie i piórka w pudełku, a obok postawiła zdjęcie Felka.

Księżyc świecił przez liście, a Pola ziewnęła szeroko. Położyła się w swoim hamaku z liści, przytuliła pluszowego misia i zamknęła oczka. W dżungli zrobiło się cicho, tylko wiatr szeptał dobranoc.

Gwiazdy migały nad drzewami, a Pola śniła o przygodach z Felkiem. Wiedziała, że jutro znów będą się bawić, a nocą odpoczywać. Dobranoc, małpko Polu. Śpij słodko.