Mela i niecierpliwe serduszko

— Bajka do czytania —

W gęstej, zielonej dżungli mieszkała małpka o imieniu Mela. Miała rude futerko i jasne oczy, które zawsze patrzyły ciekawie na wszystko dookoła. Mela uwielbiała skakać z gałęzi na gałąź, ale najbardziej lubiła słodkie mango, które rosło na wysokim drzewie.

Pewnego dnia Mela zobaczyła na samym czubku drzewa najpiękniejsze mango, jakie kiedykolwiek widziała. Było złociste i pachniało tak smakowicie, że małpka aż zaczęła skakać z ekscytacji. „Muszę je zerwać natychmiast!” – pomyślała i bez zastanowienia zaczęła wspinać się na drzewo.

Gałęzie były jednak bardzo wysokie, a mango wisiało tuż nad jej głową. Mela próbowała sięgnąć, skakać i przewracać, ale nic nie pomagało. Zmęczona usiadła na konarze i westchnęła. „Dlaczego to takie trudne?” – zapytała samą siebie.

Nadleciała papuga Kiki i usiadła obok. „Dlaczego tak się męczysz, Melo?” – zapytała. Małpka opowiedziała o swoim marzeniu. Kiki potrząsnęła głową. „Mango nie jest jeszcze dojrzałe. Musisz poczekać kilka dni, a wtedy samo spadnie. Albo poproś kogoś o pomoc.”

Mela nie chciała jednak czekać. „Przecież jestem zwinna i silna, dam radę!” – krzyknęła i znowu zaczęła się wspinać. Ale gałąź, której się chwyciła, była sucha i pękła. Małpka spadła miękko na liście, ale zrobiło jej się przykro.

Wtedy do Meli podszedł przyjaciel – słoń Barnaba. „Widzę, że masz kłopot. Może razem spróbujemy?” – zaproponował. Żyrafa Zosia także podeszła i powiedziała: „Mam długą szyję, mogę dosięgnąć wyżej.” Mela uśmiechnęła się. „Dziękuję, to wspaniały pomysł!”

Żyrafa Zosia wyciągnęła szyję, a słoń Barnaba podniósł trąbą Melę, aby mogła zerwać mango. Razem, powoli i ostrożnie, dotarli do owocu. Mela zerwała go i podzieliła się ze wszystkimi. „Nigdy nie smakowało tak dobrze jak teraz!” – zawołała radośnie.

Tego wieczoru Mela wróciła do swojego gniazda na drzewie. Usiadła wygodnie i spojrzała w niebo pełne gwiazd. Przypomniała sobie, że czasem warto poczekać i poprosić o pomoc – wtedy nawet najsłodsze mango smakuje lepiej. Zamknęła oczy i zasnęła spokojnie, słysząc szum liści i śpiew świerszczy.