Bajka o małpce, która nie chciała się dzielić

— Bajka do czytania —

W zielonej dżungli, gdzie palmy sięgały nieba, a papugi śpiewały wesołe piosenki, mieszkała mała małpka o imieniu Zuzia. Zuzia miała miękkie, brązowe futerko i ogon, którym potrafiła machać jak wachlarzem. Najbardziej na świecie lubiła zbierać banany – słodkie, żółte banany, które chowała w swojej kryjówce pod wielkim liściem.

Pewnego dnia Zuzia znalazła krzak pełen dojrzałych bananów. Było ich tak dużo, że ledwo mogła je wszystkie unieść. Szybko pobiegła do swojej kryjówki i ułożyła banany w równy rządek. Była bardzo dumna i szczęśliwa, że ma ich tak wiele.

Wkrótce przyszli do niej przyjaciele: małpka Kiki i małpka Titi. – Zuziu, czy możesz podzielić się z nami bananem? – zapytały grzecznie. Ale Zuzia potrząsnęła głową. – Nie, to moje banany! – powiedziała i odwróciła się plecami.

Kiki i Titi posmutniały i odeszły. Zuzia została sama ze swoimi bananami. Próbowała się bawić, ale banany nie skakały, nie tańczyły i nie opowiadały śmiesznych historii. Zrobiło jej się smutno.

Wtedy zobaczyła, jak Kiki i Titi bawią się w chowanego między drzewami. Śmiały się głośno i skakały z gałęzi na gałąź. Zuzi zrobiło się żal, że nie ma z nimi zabawy.

Zuzia wzięła głęboki oddech, zebrała kilka bananów i pobiegła do przyjaciół. – Przepraszam – powiedziała cicho. – Chcecie się podzielić moimi bananami? Kiki i Titi uśmiechnęły się szeroko. – Jasne! – zawołały.

Usiedli razem na wielkim kamieniu i jedli banany. Każdy dostał po jednym, a potem jeszcze po drugim. Banany smakowały o wiele lepiej, gdy jedli je razem. Potem bawili się w berka, a Zuzia śmiała się najgłośniej ze wszystkich.

Kiedy słońce zaczęło chować się za horyzontem, a niebo zrobiło się pomarańczowe, małpki przytuliły się do siebie. Zuzia zamknęła oczy i pomyślała, że dzielenie się jest jak magia – sprawia, że wszystko staje się lepsze. Wkrótce zasnęła, a nad dżunglą zapadła cicha, spokojna noc.