Bajka o mądrej sowie i zagubionym promyku

— Bajka do czytania —

W głębi wielkiego, zielonego lasu, na najwyższej gałęzi starego dębu, mieszkała sowa o imieniu Zuzia. Zuzia była najmądrzejszą sową w całym lesie, bo uwielbiała obserwować i słuchać. Każdego wieczoru, gdy księżyc wschodził nad drzewami, Zuzia siadała na swojej ulubionej gałęzi i patrzyła w gwiazdy.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za horyzontem, Zuzia usłyszała cichutki płacz. Rozejrzała się wokół i zobaczyła maleńki, złocisty promyk słońca, który został na ziemi. Promyk był smutny i zagubiony, bo nie wiedział, jak wrócić do swojego domu na niebie.

Zuzia zleciała cichutko z gałęzi i usiadła obok promyka. – Dlaczego płaczesz, mały promyku? – zapytała łagodnie. Promyk odpowiedział drżącym głosikiem: – Zgubiłem się. Wszystkie inne promyki już poszły spać, a ja nie wiem, jak trafić do mamy Słońca.

Zuzia pomyślała chwilę, a potem powiedziała: – Nie martw się. Ja znam las jak własne pióra. Pokażę ci drogę. Ale najpierw musimy znaleźć kogoś, kto pomoże ci wzbić się wysoko. Promyk uśmiechnął się nieśmiało i ruszył za sową.

Szli przez las, a Zuzia opowiadała promykowi o wszystkich zwierzętach, które spotykali. – To jest jeż Igiełka, który zawsze pomaga swoim przyjaciołom. A tam, na gałęzi, wiewiórka Kitka, która zna każdy skarb w lesie. Każdy z nas ma coś wyjątkowego – mówiła Zuzia.

W końcu dotarli na polanę, gdzie stał wysoki klon. – Tutaj – powiedziała Zuzia – mieszka mój przyjaciel, wiatr Wichurek. On uniesie cię wysoko, prosto do mamy Słońca. Zuzia zawołała wiatr, a ten z radością zgodził się pomóc. Promyk podziękował sowie i wzbił się w niebo, świecąc radośnie.

Zuzia wróciła na swój dąb, usiadła wygodnie i spojrzała w niebo. Widziała, jak promyk łączy się z innymi, tworząc ciepłe światło. – Każdy, nawet najmniejszy promyk, jest ważny – szepnęła do siebie. I wtedy poczuła, że jej serce jest pełne spokoju.

Gwiazdy zaczęły mrugać na niebie, a księżyc otulił las srebrnym blaskiem. Zuzia zamknęła oczy, wsłuchana w szum liści i cichy śpiew świerszczy. Wiedziała, że jutro znów będzie mogła pomóc komuś w potrzebie. I tak, w ciszy nocy, zasnęła spokojnie, marząc o przygodach.