Leon i gwiaździsta noc

— Bajka do czytania —

Na sawannie, gdzie trawa jest złota jak słońce, mieszkał mały lew o imieniu Leon. Miał miękką, pomarańczową grzywę i ogonek z puszystym pomponem na końcu. Leon uwielbiał biegać z zebrami i pluskać się w wodzie, ale gdy zapadał zmrok, zaczynał się bać. Cienie drzew wyglądały wtedy jak wielkie potwory, a szelest liści szeptał straszne historie.

Pewnego wieczoru mama lwica ułożyła Leona do snu w ich jaskini. – Idź już spać, synku – powiedziała ciepło. Ale Leon nie mógł zmrużyć oka. Patrzył w ciemność i wydawało mu się, że ściany jaskini się poruszają. – Mamusiu, a czy w nocy naprawdę są duchy? – zapytał cichutko.

– Nie ma duchów, są tylko gwiazdy – odparła mama i wyszła na polowanie. Leon został sam. Zwinął się w kłębek, ale nagle usłyszał ciche pukanie: puk, puk, puk. – Kto tam? – pisnął przestraszony. Z cienia wychyliła się mała, szara sowa o wielkich, złocistych oczach.

– Nie bój się, jestem Mądrala – powiedziała sowa przyjaznym głosem. – Widzę, że boisz się nocy. Chcesz, żebym ci coś pokazała? Leon skinął głową, choć wciąż trochę się trząsł. Sowa zachichotała i poleciała na zewnątrz. – Chodź za mną! – zawołała.

Leon ostrożnie wyszedł z jaskini. Na niebie świeciły miliony gwiazd, a księżyc wisiał nad sawanną jak wielki, srebrny balon. – Popatrz – powiedziała Mądrala, machając skrzydłem. – Te „potwory” to tylko akacje, a szelest to wiatr liśćmi. Noc nie jest straszna, jest po prostu inna.

Sowa pokazała Leonowi, jak gwiazdy układają się w zabawne kształty: misia, rybę i wielkie drzewo. – A to moja ulubiona – wskazała jasną gwiazdę na wschodzie. – To Gwiazda Dobrej Nocy. Zawsze świeci, żeby małe lwiątka spały spokojnie. Leon uśmiechnął się – przestał się bać.

– Dziękuję, Mądralo – szepnął. – Już wiem, że noc nie jest zła. Sowa cmoknęła go dziobem w czoło. – Teraz idź spać, a gdy będziesz czuł strach, spójrz w niebo. Gwiazdy będą ci towarzyszyć. Leon wrócił do jaskini, położył się na swoim posłaniu z trawy i zamknął oczy.

Przez wejście do jaskini widać było połyskujące gwiazdy. Leon westchnął szczęśliwie, a ciepły wiatr niósł zapach kwiatów. – Dobranoc, Mądralo – mruknął. – Dobranoc, Leonie – odpowiedział cichy szept z ciemności. I mały lew zasnął, śniąc o gwiazdach tańczących na sawannie.