Bajka o lwiątku Lwie, które uczyło się ryczeć

— Bajka do czytania —

W słonecznej Afryce, na złocistej sawannie, mieszkało małe lwiątko o imieniu Leo. Leo miał mięciutkie, puszyste futerko i wielkie, ciekawskie oczy. Każdego ranka budził się z promykiem słońca na nosku i biegł do taty lwa, by nauczyć się ryczeć.

Tata lew miał potężny, donośny ryk, który słychać było aż po drugą stronę rzeki. Leo próbował naśladować tatę: otwierał szeroko pyszczek, nadymał brzuszek i... wydawał z siebie tylko cichutkie „miau”. „Nie martw się, synku” – mówił tata lew z uśmiechem – „każdy lew uczy się ryczeć w swoim czasie”.

Pewnego dnia Leo spotkał zebrę Zuzię, która pasła się na łące. „Zuziu, jak ty robisz?” – zapytał Leo. Zebra uśmiechnęła się i zarżała wesoło: „I-ha-ha! To łatwe! Spróbuj!”. Leo nadął policzki i spróbował zarżeć, ale z jego pyszczka wydobyło się tylko „pyr pyr”. Oboje wybuchnęli śmiechem.

Potem Leo pobiegł do małpki Mili, która skakała po drzewach. „Mili, naucz mnie skrzeczeć jak małpka!” – poprosił. Małpka zrobiła śmieszną minę i zapiszczała: „U-u-u-a-a!”. Leo zmarszczył nosek i spróbował, ale zamiast pisku usłyszał tylko „puf puf”. Małpka zachichotała i dała mu banana.

Wreszcie Leo podszedł do żyrafy Grażynki, która sięgała głową do chmur. „Grażynko, jak ty chrząkasz?” – spytał. Żyrafa pochyliła długą szyję i chrząknęła delikatnie: „Hm hm”. Leo też spróbował chrząknąć, ale wyszedł mu tylko cichutki „pyrk”. Żyrafa uśmiechnęła się i pogłaskała go po grzywie.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za horyzont, Leo usiadł na wzgórzu obok taty. „Tato, ja chyba nigdy nie nauczę się ryczeć” – westchnął smutno. Tata lew przytulił go do siebie i szepnął: „Zamknij oczy, synku, i pomyśl o czymś, co sprawia ci radość. Potem otwórz pyszczek i pozwól, by głos popłynął z serca”.

Leo zamknął oczy. Pomyślał o zabawie z zebrą, o bananie od małpki i o uśmiechu żyrafy. Poczuł ciepło w brzuszku, otworzył pyszczek i... „RYYYYY!” – rozległ się mały, ale odważny ryk. „Brawo, synku!” – zawołał tata. Leo był szczęśliwy. Od tej pory wiedział, że każdy ma swój własny, niepowtarzalny głos.