Bajka o małej łuczniczce na kucyku

— Bajka do czytania —

W małej wiosce, otoczonej zielonymi łąkami i pagórkami, mieszkała dziewczynka o imieniu Zosia. Miała kucyka o imieniu Burek, z grzywą w kolorze złocistego miodu i łagodnymi, brązowymi oczami. Każdego popołudnia Zosia i Burek biegali po łące, a wiatr rozwiewał im włosy.

Pewnego dnia do wioski przyjechał wędrowny mistrz łucznictwa konnego – pan Wojciech. Miał długą, srebrną brodę i uśmiech, który wyglądał jak słońce. Pokazywał, jak z konia celować do tarczy. Zosia patrzyła z zachwytem, a Burek parskał z ciekawością.

„Chciałabym spróbować!” – zawołała Zosia. Pan Wojciech uśmiechnął się i dał jej mały, lekki łuk. „Pamiętaj, Zosiu – powiedział – w łucznictwie konnym najważniejsza jest harmonia z koniem. Nie chodzi o to, by trafić w środek tarczy, ale by czuć się razem.”

Zosia wsiadła na Burka i spróbowała napiąć łuk. Ale Burek był niespokojny – machał ogonem i przestępował z nogi na nogę. Strzała poleciała daleko w krzaki. Zosia westchnęła. „Nie udało się” – szepnęła.

Pan Wojciech podszedł do niej i położył dłoń na grzywie Burka. „Twój kucyk czuje twoje zdenerwowanie. Pogłaszcz go, porozmawiaj z nim. Kiedy będziesz spokojna, on też będzie spokojny.” Zosia wzięła głęboki oddech i pogłaskała Burka po szyi. „Jesteśmy drużyną, Burku” – powiedziała cicho.

Tym razem Zosia nie spieszyła się. Zrobiła kilka okrążeń na łące, czując rytm kroków Burka. Potem delikatnie napięła łuk. Strzała poleciała prosto w tarczę – nie w sam środek, ale blisko. Zosia uśmiechnęła się od ucha do ucha. Burek zarżał radośnie.

„Widzisz?” – powiedział pan Wojciech. „Nie celność jest najważniejsza, ale to, że jesteście razem. Cierpliwość i przyjaźń sprawiają, że nawet najtrudniejsze rzeczy stają się łatwe.” Zosia przytuliła Burka i pomyślała, że to był najlepszy dzień.

Gdy słońce zaczęło chować się za pagórkami, Zosia odłożyła łuk. Wróciła z Burkiem do stajni, a wieczorem, leżąc w łóżku, patrzyła przez okno na gwiazdy. Słyszała ciche parskanie Burka z podwórka. „Dobranoc, przyjacielu” – szepnęła i zasnęła spokojnie.