Bajka o małym rybaku i tańczących rybach

— Bajka do czytania —

Nad błękitnym jeziorem, w małym domku z niebieskimi okiennicami, mieszkał chłopiec o imieniu Kuba. Każdego ranka brał swoją wędkę i szedł nad wodę, marząc o złowieniu największej ryby w jeziorze.

Pewnego dnia, gdy słońce muskało taflę wody, Kuba zarzucił wędkę. Spławik zatańczył na falach, a po chwili coś mocno szarpnęło. Kuba zaczął kręcić kołowrotkiem, czując, jak żyłka napina się jak struna. W końcu z wody wyskoczyła ryba – była srebrzysta i lśniła jak księżyc w pełni.

Kuba wyjął haczyk i już miał włożyć rybę do wiaderka, gdy ta nagle otworzyła pyszczek i powiedziała: – Zaczekaj! Nie jestem zwykłą rybą. Jestem Rybką Tańczącą, a zamiast do wiaderka, zabierz mnie na łąkę, gdzie kwitną żółte kaczeńce. Nauczę cię tańca fal!

Kuba zdziwił się bardzo, ale zgodził się. Ostrożnie wziął rybkę w dłonie i poszedł na polanę. Rybka zaczęła pluskać ogonem w powietrzu, a Kuba, patrząc na nią, zaczął podskakiwać i kręcić się. Najpierw niezgrabnie, potem coraz lepiej. Śmiał się tak głośno, że echo niosło jego radość przez całe jezioro.

Nagle z wody wyskoczyły inne ryby – złote, zielone i niebieskie. Zaczęły tańczyć wokół Kuby, tworząc wir kolorów. Kuba zapomniał o łowieniu i bawił się z nimi, aż słońce zaczęło chylić się ku zachodowi. Wtedy Rybka Tańcząca powiedziała: – Widzisz, przyjacielu, nie trzeba zabierać ryb z wody, by cieszyć się ich pięknem. Czasem wystarczy popatrzeć i zatańczyć.

Kuba spojrzał na swoje puste wiaderko, ale wcale nie był smutny. W głowie wciąż słyszał plusk tańca i czuł ciepło w sercu. Od tej pory, gdy szedł nad jezioro, nie zabierał wędki – tylko siadał na brzegu, machał nogami w wodzie i patrzył, jak ryby tańczą dla niego.

Wieczorem, gdy gwiazdy zapaliły się na niebie, Kuba wrócił do domu. Mama zapytała: – Masz coś na kolację? Kuba uśmiechnął się i odpowiedział: – Mam coś lepszego – wspomnienie tańca. Położył się do łóżka, a przez otwarte okno słyszał cichy plusk jeziora. Zamknął oczy i wyobrażał sobie, jak ryby tańczą w blasku księżyca.

Cisza otuliła domek, a Kuba zasnął spokojnie, wiedząc, że największym skarbem jest radość z bycia z naturą, a nie jej posiadanie.