Bajka o zagadkowym kamieniu

— Bajka do czytania —

Zosia mieszkała w małym domku na skraju lasu. Pewnego dnia, gdy bawiła się w ogrodzie, znalazła dziwny, lśniący kamień. Był okrągły, gładki i miał na sobie trzy tajemnicze znaki: kółko, kwadrat i trójkąt.

Zosia zawołała swojego przyjaciela, królika Kicusia. – Popatrz, co znalazłam! – powiedziała, pokazując kamień. Kicuś podskoczył z ciekawości. – Ojej, jakie to dziwne! – pisnął. – Może to skarb? – zastanawiał się.

Postanowili zapytać mądrą sowę Basię, która mieszkała na starym dębie. Sowa przeczytała znaki i rzekła: – To zagadka. Aby odkryć sekret kamienia, musicie odpowiedzieć na trzy pytania. Każdy znak to jedna wskazówka.

Pierwsza wskazówka brzmiała: „Szukaj tam, gdzie woda płynie cicho, a drzewa szumią głośno”. Zosia pomyślała chwilę. – To musi być strumyk w lesie! – zawołała. I rzeczywiście, nad strumykiem znaleźli małą skrzynkę.

Druga wskazówka mówiła: „Gdy słońce chowa się za górą, cień pokaże drogę”. Kicuś zastanawiał się: – Kiedy słońce zachodzi? – Zosia spojrzała na niebo. – Już wiem! – powiedziała. – Musimy iść tam, gdzie cień wielkiego dębu sięga najdalej.

Trzecia wskazówka: „To, co jest lekkie jak piórko, ale waży więcej niż kamień”. Zosia i Kicuś długo myśleli. – Może to myśl? – szepnęła Zosia. – Albo pytanie! – dodał Kicuś. I wtedy zrozumieli: każda zagadka ma odpowiedź, którą trzeba znaleźć w głowie.

Otworzyli skrzynkę, a w środku był mały, złoty kluczyk. Obok leżała kartka: „Gratulacje! Użyliście logiki, by rozwiązać tajemnicę. Kluczyk otwiera drzwi do waszej wyobraźni.” Zosia uśmiechnęła się i schowała kluczyk do kieszeni.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły migotać na niebie, Zosia położyła się do łóżka. Czuła się dumna, że razem z Kicusiem rozwiązała zagadkę. Zamknęła oczy, a w głowie wirowały jej kółka, kwadraty i trójkąty. – Dobranoc, logiczny świecie – szepnęła i zasnęła spokojnie.