Bajka o lisku, który nie chciał się dzielić

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym lesie, pomiędzy starymi dębami a srebrzystym strumieniem, mieszkał mały lisek o imieniu Rudek. Rudek miał mięciutkie, rude futerko i bystre, błyszczące oczka. Każdego dnia biegał po lesie, zbierając najpiękniejsze jagody, najsłodsze maliny i najdorodniejsze grzyby. Niestety, Rudek miał jeden mały sekret – bardzo nie lubił się dzielić.

Pewnego słonecznego poranka Rudek znalazł ogromny krzak pełen dojrzałych, soczystych jeżyn. „Ale skarb!” – pisnął z radości i zaczął zrywać jagody do swojego koszyczka. Kiedy koszyk był już pełny, do krzaka podleciała wiewiórka Kasia. „Rudku, masz tyle pysznych jeżyn! Czy mogłabym dostać chociaż kilka? Mam małe zapasy na zimę” – poprosiła grzecznie. Rudek zmarszczył nosek i schował koszyk za siebie. „Nie, nie, to wszystko moje! Sam je zbierałem” – odpowiedział i szybko pobiegł do swojej norki.

Po drodze spotkał zajączka Białego Uszka, który niósł marchewkę. „Rudku, widziałem, że masz pełno jeżyn. Może zamienimy się? Ja dam ci marchewkę, a ty dasz mi kilka jagód” – zaproponował zajączek. Rudek pokręcił głową. „Marchewki nie lubię, a jagody są tylko dla mnie” – burknął i pobiegł dalej. Zajączek westchnął i poszedł w swoją stronę.

Wieczorem Rudek usiadł w swojej norce i rozłożył przed sobą wszystkie skarby: pełno jeżyn, malin i grzybów. Był bardzo dumny, ale jakoś dziwnie mu było. W norce było cicho i pusto. Rudek wyjrzał przez okienko i zobaczył, jak wiewiórka Kasia i zajączek Biały Uszek bawią się wesoło na polanie. Śmiali się i częstowali nawzajem tym, co mieli. Rudkowi zrobiło się smutno.

Następnego dnia Rudek obudził się z postanowieniem. Wziął swój koszyk, dołożył do niego trochę jeżyn, malin i grzybów, i pobiegł na polanę. „Kasiu, Biały Uszku, przepraszam, że wczoraj byłem niemądry. Chciałbym się z wami podzielić moimi zapasami” – powiedział cicho. Zwierzątka uśmiechnęły się szeroko. „Dziękujemy, Rudku! Chodź, pobawimy się razem!” – zawołały radośnie.

Rudek poczuł, jak ciepło rozlewa mu się w sercu. Usiedli wszyscy na miękkiej trawie i zaczęli jeść razem. Jagody smakowały jeszcze lepiej, gdy dzielił je z przyjaciółmi. Biały Uszek dał Rudkowi kawałek marchewki, a Kasia poczęstowała go orzeszkiem. Rudek zrozumiał, że dzielenie się to nie strata, ale zysk – zyskuje się przyjaciół i radość.

Kiedy słońce schowało się za lasem, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Rudek wrócił do swojej norki. Był zmęczony, ale bardzo szczęśliwy. Położył się na miękkim posłaniu z mchu, zamknął oczy i pomyślał: „Jutro znów spotkam się z przyjaciółmi i podzielę się tym, co znajdę”. I zasnął spokojnie, a gwiazdy cicho mrugały mu przez okienko.