Bajka o lisku Rufim, który nie chciał się dzielić

— Bajka do czytania —

Mały lisek Rufi biegał po lesie, gdy nagle zobaczył coś lśniącego pod starym dębem. To była ogromna, soczysta jagoda – największa, jaką kiedykolwiek widział. Pachniała słodko i kusząco.

Rufi podniósł jagodę i poczuł, jak krople soku spływają mu po łapkach. „Jaka pyszna! – mruknął. – Ale nie pokażę jej nikomu, bo ktoś może mi ją zabrać.” Schował jagodę pod liśćmi i usiadł obok, dumny ze swojego skarbu.

Po chwili przyszedł zając Kicuś. „Cześć, Rufi! Co tam masz? Pachnie pysznie!” – zapytał wesoło. Lisek szybko zakrył jagodę ogonem. „Nic, nic! Zwykły liść!” – skłamał i odwrócił głowę. Kicuś wzruszył ramionami i pobiegł dalej.

Potem nadleciała sroka Lotka. „Rufi, widziałam coś błyszczącego! Może to nowa zabawka?” Lisek schował się za drzewo. „Nie, to tylko kamień! Idź sobie!” Lotka westchnęła i odleciała. Rufi został sam, ale jakoś nie czuł się szczęśliwy.

Słońce chowało się za las, a jagoda leżała obok Rufiego. Była taka duża, że lisek nie mógł jej nawet ugryźć. W brzuchu mu burczało, a w sercu zrobiło się pusto. „Czemu nikt się do mnie nie przytula?” – pomyślał smutno.

Wtedy zza krzaków wyjrzał Kicuś z Lotką. Widzieli, że Rufi jest sam. Podeszli bliżej i zapytali: „Możemy ci pomóc?” Lisek zawstydził się i wyciągnął jagodę. „Proszę, zjedzmy ją razem” – szepnął. Przyjaciele uśmiechnęli się i usiedli obok.

Razem ugryźli jagodę – Kicuś, Lotka i Rufi. Sok był słodki, a śmiech rozlegał się po całym lesie. Lisek poczuł, że dzielenie się wcale nie zabiera radości, tylko ją mnoży. „Dziękuję, że jesteście” – powiedział cicho.

Gdy zrobiło się ciemno, przyjaciele objęli Rufiego i poszli spać. Lisek położył się w swojej norce, patrząc na gwiazdy. Zrozumiał, że największym skarbem nie jest jagoda, ale przyjaciele, z którymi można się nią podzielić. Zamknął oczy i zasnął spokojnie.