Lisek Lupo i magiczna gwiazdka

— Bajka do czytania —

W głębi Zielonego Lasu, gdzie promienie słońca tańczyły między liśćmi, mieszkał mały lisek o imieniu Lupo. Miał rudą sierść, biały koniec ogona i wielkie, ciekawe oczy. Pewnego wieczoru, gdy gwiazdy zaczęły mrugać na niebie, Lupo znalazł pod starym dębem maleńką, srebrną gwiazdkę.

Gwiazdka świeciła delikatnym blaskiem, a gdy Lupo wziął ją do łapki, usłyszał cichutki głos: – Spełnię twoje najszczersze życzenie. Lisek westchnął. Był zmęczony gonitwami za motylami i zbieraniem jagód. – Chcę być sową – szepnął. – Mądre ptaki wiedzą wszystko i latają wysoko.

Zaraz potem Lupo poczuł, że jego łapki stają się skrzydłami, a uszy zmieniają się w piórka. Próbował wzlecieć, ale z trudem uniósł się na kilka centymetrów. – Hmm, latanie nie jest takie proste – mruknął, siadając na gałęzi. I wtedy zrozumiał, że sowy ćwiczą latanie latami.

– Chcę być zającem – powiedział Lupo na głos. Magiczna gwiazdka zaiskrzyła, a on dostał długie uszy i silne nogi. Skakał po łące, ale szybko zabrakło mu tchu. Zające umieją biegać, ale lisek wolałby się przekraść przez krzaki. – To nie dla mnie – westchnął.

Zmęczony usiadł nad strumieniem. Nagle obok niego pojawiła się mała, zielona żabka. – Co ci jest, liskonie? – zapytała. Lupo opowiedział jej o gwiazdce i swoich niespełnionych marzeniach. Żabka uśmiechnęła się: – Każdy z nas jest wyjątkowy na swój sposób. Ty jesteś sprytny, masz piękny ogon i potrafisz znaleźć drogę w lesie.

Lupo spojrzał na swoje odbicie w wodzie. Miał rude futerko, ostry wzrok i wielkie uszy, które słyszały każdy szelest. – Bycie liskem wcale nie jest nudne – wyszeptał. Podniósł gwiazdkę i powiedział: – Dziękuję, ale wolę być sobą. Gwiazdka zabłysła jaśniej i zniknęła, zostawiając mu ciepłe wspomnienie przygody.

Wieczorem Lupo wrócił do swojej norki pod korzeniami dębu. Położył się na miękkim mchu, a jego ogon otulił go jak kocyk. Przez okno zobaczył księżyc i migoczące gwiazdy. – Jakie to szczęście być liskem – pomyślał. Zamknął oczy, a sen przyszedł lekko, niczym szept wiatru.

I tak lisek Lupo zapadł w głęboki, spokojny sen, a nad lasem czuwały gwiazdy. Każda z nich przypominała mu, że w byciu sobą kryje się największa magia.