Rudek i najpiękniejszy zachód słońca

— Bajka do czytania —

Mały lisek Rudek mieszkał z mamą w norce na skraju lasu. Każdego wieczoru siadali na pagórku i patrzyli, jak słońce chowa się za drzewami. Rudek uwielbiał te chwile, ale pewnego dnia pomyślał: „A może gdzieś indziej zachód jest jeszcze piękniejszy?”

Następnego ranka Rudek spakował do małego plecaczka kilka żołędzi i listek klonu na szczęście. Pomachał mamie i ruszył w las. Szedł ścieżką wśród wysokich sosen, a nad głową przelatywały mu kolorowe ptaki. „Jaki piękny świat!” – szepnął z zachwytem.

Po drodze spotkał wiewiórkę Kitkę, która skakała z gałęzi na gałąź. „Dokąd idziesz, Rudku?” – zapytała. „Szukam najpiękniejszego zachodu słońca!” – odparł lisek. Wiewiórka wzruszyła ramionami i powiedziała: „Ja najbardziej lubię zachód z mojej dziupli – widać stąd całą łąkę.” Rudek podziękował i poszedł dalej.

Doszedł do strumienia, gdzie pluskał się bóbr Bartek. „Hej, mały! Dokąd się spieszysz?” – zawołał. „Chcę zobaczyć najpiękniejszy zachód!” – odpowiedział Rudek. Bóbr uśmiechnął się: „Najładniej jest stąd, z tamy – słońce odbija się w wodzie i mieni się złotem.” Lisek podziękował, ale postanowił iść dalej – może tam, za wzgórzem, będzie jeszcze lepiej.

Słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, a Rudek zmęczył się i zgłodniał. Usiadł pod wielkim dębem i wyjął żołędzie. Nagle usłyszał ciche pohukiwanie: „Kto tam?”. To była sowa Zuzia. „Szukam najpiękniejszego zachodu” – wyjaśnił lisek. Sowa mrugnęła wielkimi oczami: „A czy wiesz, że najpiękniejszy zachód jest zawsze tam, gdzie czujesz się kochany? Spójrz za siebie.”

Rudek odwrócił się i zobaczył znajomy pagórek – a na nim małą sylwetkę mamy liska, która machała do niego łapką. Słońce właśnie zachodziło, malując niebo na pomarańczowo i różowo. Lisek poczuł ciepło w sercu. „Mama czeka na mnie” – pomyślał i pobiegł co sił w łapkach.

Kiedy dotarł na pagórek, mama przytuliła go mocno. „Widziałeś piękne zachody?” – zapytała. Rudek skinął głową. „Tak, ale ten tutaj, z Tobą, jest najpiękniejszy ze wszystkich.” Usiedli razem, a Rudek oparł głowę na miękkim futerku mamy. Niebo powoli ciemniało, pojawiły się pierwsze gwiazdy.

Mama liska pogłaskała go po uszku i szepnęła: „Czas spać, mój mały odkrywco. Jutro znów będziemy patrzeć na zachód, a potem na gwiazdy. Dobranoc, Rudku.” Lisek zamknął oczy, a wokół zapanowała cisza, przerywana tylko cichym szelestem liści. Śniło mu się, że tańczy z gwiazdami.