Bajka o lisie i kruku, którzy zostali przyjaciółmi

— Bajka do czytania —

W lesie nad strumieniem mieszkał lis Felek, który uwielbiał sery, i kruk Klemens, który zbierał błyszczące rzeczy. Pewnego dnia Felek wypatrzył na polanie wielki, złocisty kawałek sera. Już miał go porwać, gdy nagle z góry spadł cień.

To był Klemens, który przyleciał zobaczyć, co tak ładnie pachnie. – To mój ser! – zawołał Felek, stając na tylnych łapach. – Ale ja go pierwszy zobaczyłem! – zakrakał Klemens, machając skrzydłami. Przez chwilę patrzyli na siebie spode łba, a potem Felek westchnął.

– Wiesz co? Mam pomysł – powiedział lis. – Podzielimy się po połowie. Ty masz dziób, a ja zęby – razem damy radę. Klemens zdziwił się, bo nikt nigdy nie proponował mu dzielenia. Ostrożnie przysiadł obok i dziobnął kawałek sera.

Ser był tak pyszny, że Klemens zapomniał o swoich błyskotkach. A Felek uśmiechnął się, bo jedzenie smakowało lepiej, gdy się je z kimś dzieliło. – Może znajdziemy jeszcze coś dobrego? – zaproponował lis. Kruk kiwnął głową i wzleciał na drzewo, żeby rozejrzeć się po lesie.

Z góry zobaczył krzak pełen dojrzałych jagód. – Leć za mną! – zakrakał. Felek pobiegł, a Klemens zrzucał jagody prosto w lisie łapy. Nazbierali pełen koszyk z liści. Usiedli pod dębem i zajadali, opowiadając sobie historie.

Felek opowiadał o tym, jak kiedyś zgubił się we mgle, a Klemens o tym, jak znalazł srebrny pierścionek. Śmiali się i cieszyli, że mają siebie. Gdy słońce zaczęło chować się za wzgórzami, Klemens powiedział: – Jutro też się spotkajmy. Może znajdziemy orzechy?

Felek przytaknął i cmoknął Kruka w czubek głowy. – Dobranoc, przyjacielu. – Klemens poleciał na swoje gniazdo, a lis wślizgnął się do nory. Obaj czuli, że ten dzień był wyjątkowy, bo zamiast się kłócić, znaleźli skarb – prawdziwą przyjaźń.

Gwiazdy zapaliły się nad lasem, a wiatr szumiał cichutko: „Dobranoc, lisku. Dobranoc, kruku. Śpijcie spokojnie, bo jutro czeka was nowa przygoda.”