Bajka o lisie, który zgubił cień

— Bajka do czytania —

Mały lisek Rudelek obudził się pewnego ranka i od razu zauważył, że coś jest nie tak. Jego cień, który zawsze wiernie za nim podążał, zniknął! Rudelek przecierał oczy, kręcił się w kółko, ale cień ani myślał się pojawić.

Lisek był bardzo zmartwiony. „Bez cienia jestem jak drzewo bez liści” – mruknął pod nosem. Postanowił wyruszyć na poszukiwania. Najpierw pobiegł do strumienia, bo pomyślał, że może cień wpadł do wody. Nad brzegiem spotkał bobra Bartka, który budował tamę.

„Bartku, widziałeś mój cień?” – zapytał Rudelek. Bóbr podrapał się po głowie. „Cień? Hmm, widziałem tylko swoją własną plamę na wodzie. Może twój cień poszedł do lasu?” – zasugerował. Lisek podziękował i pobiegł dalej.

W lesie spotkał sowę Zosię, która siedziała na gałęzi. „Sowo Zosiu, nie widziałaś mojego cienia?” – zawołał Rudelek. Sowa mrugnęła wielkimi oczami. „W nocy widuję wiele cieni, ale w dzień to rzadkość. Sprawdź na polanie, gdzie słońce świeci najmocniej!”

Lisek pobiegł na polanę. Słońce grzało mocno, a trawa lśniła. Rudelek rozglądał się na wszystkie strony, ale cienia nigdzie nie było. Usiadł zmęczony i smutny. Wtedy nadleciała motylka Maja. „Dlaczego jesteś taki przygnębiony?” – zapytała.

„Zgubiłem swój cień i nie mogę go znaleźć” – odpowiedział lisek. Motylka zaśmiała się delikatnie. „Ależ Rudelku, spójrz za siebie!” Lisek odwrócił się i zobaczył – jego cień leżał spokojnie na trawie, tuż obok. „Jak to możliwe?” – zdziwił się.

„Twój cień nigdy nie zginął” – wyjaśniła Maja. „Po prostu rano słońce stało nisko i cień był za tobą. Kiedy słońce wzeszło wyżej, cień skurczył się i schował pod twoimi łapkami. Musiałeś tylko zmienić kierunek, by go zobaczyć.”

Rudelek uśmiechnął się szeroko. Podziękował Mai i ruszył do domu, a cień znów wiernie mu towarzyszył. Tego wieczoru, kiedy księżyc zawisł nad lasem, lisek położył się w swojej norki i pomyślał: „Czasem to, czego szukamy, jest bliżej, niż nam się wydaje.” Zamknął oczy, a gwiazdy cicho mrugały mu nad głową.