Iskierka i leśni przyjaciele

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie drzewa szumiały cicho, a strumyk nucil swoją piosenkę, mieszkała mała wiewiórka Iskierka. Miała rudą kitę i oczy jak dwa kasztany. Każdego dnia biegała po gałęziach, szukając błyszczących rzeczy.

Pewnego słonecznego poranka Iskierka znalazła coś wyjątkowego – mały, okrągły kamyk, który mienił się wszystkimi kolorami tęczy. Była taka szczęśliwa! Trzymała go w łapkach i obiecała sobie, że nigdy go nie zgubi.

Niestety, podczas zabawy z liśćmi kamyk wysunął się i potoczył gdzieś w trawę. Iskierka szukała i szukała, ale kamyk przepadł jak kamień w wodę. Usiadła smutna pod starym dębem i westchnęła.

Wtedy nadbiegli jej przyjaciele: Zajączek Guzik z długimi uszami i Jeżyk Kolczatek, cały najeżony. „Co ci jest, Iskierko?” – zapytał Guzik. Wiewiórka opowiedziała o swoim skarbie. „Pomożemy ci szukać!” – powiedzieli.

Przeszukali każdy krzaczek i każdą dziuplę, ale kamyka nigdzie nie było. Iskierka poczuła, że oczy jej wilgotnieją. „Nie martw się” – szepnął Kolczatek. „Może ten kamyk nie był tak ważny. Ważne, że mamy siebie.”

Iskierka spojrzała na przyjaciół. Rzeczywiście, Guzik i Kolczatek byli przy niej zawsze. Uśmiechnęła się i przytuliła do nich. „Masz rację” – powiedziała. „Jesteście dla mnie największym skarbem.”

Gdy zapadł zmrok, usiedli na polanie i patrzyli w niebo. Gwiazdy mrugały do nich, a w oddali słychać było śpiew słowika. Iskierka zamknęła oczy i zasnęła spokojnie, tuląc się do miękkiego futerka Guzika. W lesie zapanowała cisza, a księżyc otulił wszystkich ciepłym blaskiem. Dobranoc, Iskierko. Dobranoc, przyjaciele.