Bajka o małym lekarzu i tajemniczym kaszlu

— Bajka do czytania —

Pięcioletni Tomek miał w swoim pokoju małą walizkę, a w niej stetoskop, bandaż i plastikowy termometr. Każdego dnia leczył swoje pluszaki: misiowi zakładał opatrunek na łapkę, a królikowi mierzył temperaturę. Ale pewnego wieczoru usłyszał dziwny dźwięk – to nie był zepsuty samochód ani wiatr za oknem. To kaszlał mały wróbelek, który usiadł na parapecie.

Tomek podszedł do okna i zobaczył ptaszka z nastroszonymi piórkami. – Co ci jest? – zapytał cicho. Wróbelek tylko zakaszlał i spojrzał błagalnie. Tomek otworzył okno, a ptaszek wskoczył mu na dłoń. – Nie bój się, jestem małym lekarzem – powiedział Tomek i położył ptaszka na swoim biurku.

Najpierw Tomek obejrzał skrzydła – były całe. Potem zajrzał w dzióbek – był czysty. W końcu przyłożył stetoskop do pierza i usłyszał: „chrum, chrum”. – To nie kaszel, to czkawka! – zawołał Tomek. – Musisz napić się wody. Nalał kroplę do małego kubeczka, a wróbelek wypił. Czkawka minęła, ale ptaszek wciąż był smutny.

– Może jesteś samotny? – zapytał Tomek. Wróbelek kiwnął główką. Tomek posadził go obok misia i królika. – Teraz masz przyjaciół – powiedział. Nagle zza szafy dobiegło ciche pukanie. Tomek zajrzał i zobaczył małą myszkę, która trzymała się za ogonek. – Aj, aj, przytrzasnęłam go – pisnęła.

Tomek delikatnie obejrzał ogonek. – Nic złego, tylko małe stłuczenie. Potrzebujesz zimnego okładu. Przyłożył mokry ręczniczek, a myszka uśmiechnęła się. – Dziękuję, panie doktorze – powiedziała i pobiegła do swojej norki. Tomek poczuł, jak jego serce rośnie z radości.

Nagle z kuchni dobiegł głos mamy: – Tomku, pora na kolację! Tomek spojrzał na wróbelka i myszkę. – Musicie już iść – szepnął. Wróbelek podleciał do okna, a myszka zniknęła w szparze. Tomek zamknął okno i pobiegł do mamy. – Mamo, dzisiaj byłem prawdziwym lekarzem! – zawołał.

Mama uśmiechnęła się i pogłaskała go po głowie. – Jesteś bardzo dzielny. Pamiętaj, że lekarz nie tylko leczy, ale też dodaje odwagi. Tomek skinął głową i po kolacji poszedł do łóżka. Położył głowę na poduszce i zamknął oczy.

Za oknem świeciły gwiazdy, a wróbelek cicho ćwierkał na gałęzi. Tomek uśmiechnął się przez sen. Wiedział, że jutro znów będzie małym lekarzem, a jego pacjenci zawsze mogą na niego liczyć. Dobranoc, Tomku. Dobranoc, mały doktorze.