Latający statek Kuby

— Bajka do czytania —

Kuba był małym chłopcem, który uwielbiał patrzeć na chmury. Pewnego dnia, gdy bawił się na strychu, znalazł w starym kufrze mały, drewniany statek. Ledwie go dotknął, statek zaczął rosnąć i unosić się nad podłogą.

Statek był piękny – miał białe żagle jak skrzydła motyla i złote koło sterowe, które iskrzyło w słońcu. Kuba wsiadł na pokład, a statek wypłynął przez szeroko otwarte okno wprost w błękitne niebo. Wiatr delikatnie nim kołysał jak huśtawką. Mijali chmury puszyste jak wata, a słońce ogrzewało im twarze. Kuba czuł się jak kapitan prawdziwego okrętu.

Lecieli nad zielonymi łąkami, nad rzeką błyszczącą jak srebrna wstążka. Lecieli tak długo, aż dotarli do wielkiego boru. Sosny sięgały nieba, a między nimi przemykały wiewiórki. Nagle usłyszeli cichutkie świergotanie. To była mała ptaszyna, która siedziała na gałązce i ocierała łezkę skrzydełkiem.

Kuba pochylił się nad burtą. 'Czemu płaczesz?' – zapytał łagodnie. Ptaszek odpowiedział drżącym głosikiem: 'Zgubiłem swoją rodzinę. Wiatr porwał mnie i nie mogę ich znaleźć.'

'Nie martw się' – powiedział Kuba. 'Mam latający statek, znajdziemy ich razem.' Statek wzniósł się wysoko, a Kuba wypatrywał stada ptaków. Po chwili dostrzegł ciemną chmurę nad błękitnym jeziorem – to były ptaki. Kuba skierował statek w stronę jeziora. Po chwili byli już nad nim.

Statek zniżył lot i delikatnie posadził ptaszka tuż obok jego rodziny. Ptaki z radości zatrzepotały skrzydłami, a mały ptaszek pisnął: 'Dziękuję, Kubo!' Kuba uśmiechnął się i pomachał im na pożegnanie.

Słońce chyliło się ku zachodowi, gdy statek wracał do domu. Kuba patrzył na pomarańczowe niebo i czuł ciepło w sercu. Zobaczył swoje okno, a statek delikatnie wsunął się do pokoju, malejąc z powrotem do rozmiaru zabawki. Wrócił do swojego pokoju, a statek znowu stał się mały. Kuba uśmiechnął się i pomyślał, że to był najwspanialszy dzień w jego życiu.

Kuba położył statek na stoliku i pogłaskał go po maszcie. Potem umył zęby, włożył miękką piżamę i położył się do łóżka. Przez okno widać było migoczące gwiazdy. Czuł się zmęczony, ale szczęśliwy. Oczy same mu się zamykały. 'Dobranoc, latający statku' – szepnął. I zasnął twardo, jak mały niedźwiadek.