Bajka o kwiatach, które uczyły się cierpliwości

— Bajka do czytania —

W pewnym lesie, na słonecznej polanie, rosły kwiaty wszystkich kolorów tęczy. Były tam wysokie słoneczniki, delikatne stokrotki i pachnące fiołki. Najmniejszym z nich był mały krokus o imieniu Krok. Krok bardzo chciał być tak wysoki jak inne kwiaty, ale wciąż był malutki.

Każdego ranka Krok otwierał swoje fioletowe płatki i rozglądał się po polanie. Widział, jak słoneczniki sięgają słońca, a stokrotki kołyszą się na wietrze. – Dlaczego ja jestem taki mały? – wzdychał smutno. – Może robię coś nie tak?

Pewnego dnia Krok postanowił zapytać o radę mądrą różę, która rosła na środku polany. – Droga Różo – powiedział – jak mogę urosnąć szybciej? Róża uśmiechnęła się delikatnie. – Każdy kwiat ma swój czas, mały Krokusie. Nie spiesz się, cierpliwość jest ważna.

Krok nie był przekonany. Postanowił spróbować inaczej. Rozciągał się jak tylko mógł, próbując dosięgnąć słońca. Ale nic to nie dało. Wtedy podszedł do niego wesoły mlecz. – Hej, Krok! Zamiast się martwić, pobaw się ze mną w chowanego!

Krok zgodził się i zapomniał na chwilę o swoim smutku. Bawili się wśród traw, a Krok chował się pod liśćmi. Nagle usłyszał cichy głos ziemi: – Nie martw się, Krokusie. Twoje korzenie rosną mocne i zdrowe. Każdego dnia stajesz się silniejszy.

Minęło kilka dni. Krok nadal był mały, ale przestał się tym przejmować. Zamiast tego cieszył się słońcem, deszczem i śpiewem ptaków. Pewnego ranka obudził się i zobaczył, że jego płatki stały się większe i bardziej błyszczące. – Och! – zawołał zdziwiony.

Przyleciała do niego pszczółka. – Krok, jesteś piękny! Twoje fioletowe płatki są najjaśniejsze na całej polanie. Krok spojrzał na siebie w kałuży wody i uśmiechnął się. Rzeczywiście, wyrósł nieco wyżej, a jego barwy były wspaniałe.

Wieczorem, gdy słońce zachodziło, Krok usiadł obok róży. – Dziękuję za radę – powiedział. – Cierpliwość naprawdę działa. Róża skinęła głową. – Pamiętaj, Krokusie, każdy kwiat rozwija się w swoim tempie. I to jest w porządku.

Od tej pory Krok cieszył się każdym dniem, wiedząc, że rośnie we właściwym momencie. A kiedy nadchodziła noc, zamykał płatki i zasypiał spokojnie, słuchając szumu lasu i śpiewu gwiazd.