Bajka o kurkach

— Bajka do czytania —

Na małym, zielonym podwórku, otoczonym płotem z wikliny, mieszkały trzy kurki: Białka, Rudaska i Pstrokatka. Każda z nich była inna, ale wszystkie bardzo się przyjaźniły. Pewnego dnia postanowiły dowiedzieć się, która z nich jest najważniejsza.

Białka miała śnieżnobiałe piórka i była bardzo pracowita. Każdego ranka starannie grabiła podwórko, zbierała suche liście i układała je w równy stosik. Lubiła, gdy wszystko wokół było czyste i poukładane. Często mawiała: „Porządek to podstawa szczęścia!”.

Rudaska była odważna i ciekawska. Jej rude piórka lśniły w słońcu, a ona sama uwielbiała odkrywać nowe zakątki ogrodu. Potrafiła znaleźć najsmaczniejsze robaczki pod kamieniami i zawsze pierwsza dostrzegała, gdy ktoś potrzebował pomocy. „Nie ma rzeczy niemożliwych!” – wołała radośnie.

Pstrokatka była spokojna i wrażliwa. Jej nakrapiane piórka tworzyły piękny wzór, a ona uwielbiała słuchać śpiewu ptaków i szeptu wiatru. Często siadała na płocie i opowiadała innym kurkom historie, które wymyślała, patrząc na chmury. „W każdej chwili kryje się magia” – szeptała z uśmiechem.

Pewnego dnia na podwórko przyszedł kogut Bartek. Zapytał: „Która z was jest najważniejsza?”. Kurki spojrzały po sobie i zaczęły się zastanawiać. Białka powiedziała: „Ja dbam o porządek, więc beze mnie byłby bałagan!”. Rudaska dodała: „A ja znajduję jedzenie i bronię was przed niebezpieczeństwem!”. Pstrokatka cicho rzekła: „Ja dodaję radości i spokoju swoimi opowieściami”.

Kogut Bartek pokiwał głową i powiedział: „Każda z was jest ważna na swój sposób. Gdybyście były takie same, świat byłby nudny. Wasze różnice sprawiają, że jesteście wyjątkowe i razem tworzycie wspaniałą drużynę”. Kurki uśmiechnęły się do siebie i przytuliły się do siebie skrzydłami.

Od tego dnia Białka, Rudaska i Pstrokatka jeszcze bardziej doceniały swoje talenty. Białka pomagała utrzymać porządek, Rudaska dzielnie broniła podwórka, a Pstrokatka umilała im czas opowieściami. Zrozumiały, że nie muszą być takie same, by być wspaniałymi przyjaciółkami.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za horyzontem, kurki usiadły razem na grzędzie. Pstrokatka zaczęła opowiadać historię o gwiazdach, które świecą każda innym blaskiem. Białka i Rudaska słuchały z zachwytem. Wiedziały, że każda z nich jest jak ta gwiazda – wyjątkowa i potrzebna.

A gdy zapadła noc, kurki zasnęły spokojnie, otulone ciepłem przyjaźni. Wiedziały, że najważniejsze jest to, że są razem i że każda z nich ma coś pięknego do zaoferowania. I tak żyły długo i szczęśliwie, ucząc się od siebie nawzajem każdego dnia.