Bajka o kurze Złotce i zaczarowanym ziarenku

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym kurniku na skraju zielonej łąki mieszkała kura o imieniu Złotka. Miała piękne, złociste piórka, które lśniły w słońcu jak małe słoneczka. Każdego ranka Złotka budziła się pierwsza i głośnym „Kukuryku!” witała świat. Ale najbardziej ze wszystkiego kochała szukać smakołyków na podwórku.

Pewnego dnia, podczas grzebania w ziemi pod starym dębem, Złotka znalazła coś niezwykłego. Leżało tam maleńkie, srebrzyste ziarenko. Nie było podobne do żadnego ziarna pszenicy ani kukurydzy – delikatnie migotało, jakby skrywało w sobie promyk księżyca. Złotka zachwycona podniosła je dziobkiem i postanowiła zasadzić w swoim ulubionym miejscu przy płocie. Każdego dnia podlewała ziarenko i szeptała do niego „Rośnij, śliczne, rośnij!”.

Drugiego dnia z ziemi wykiełkowała malutka, zielona roślinka. Złotka zatańczyła z radości wokół niej. Trzeciego dnia roślinka wypuściła dwa listki, a czwartego – pojawił się na niej maleńki, złoty dzwoneczek. Gdy wiatr musnął dzwoneczek, rozległ się cichy, melodyjny dźwięk, który niósł się po całym podwórku.

Do Złotki przyleciała wróbelka Ginka i zapytała ćwierkając: „Co to za cudowny dźwięk? Jest taki kojący!”. Złotka odpowiedziała dumnie: „To moje zaczarowane ziarenko wyrosło. Posłuchaj, jak pięknie dzwoni!”. Ginka usiadła obok i razem słuchały melodii. Potem przybiegła myszka Mela, a za nią kotek Burek. Wszyscy chcieli posłuchać dzwoneczka. Złotce zrobiło się miło, że może dzielić się swoim skarbem.

Jednak następnego dnia dzwoneczek przestał dzwonić. Złotka zmartwiła się i zaczęła podlewać roślinkę bardziej niż zwykle, ale nic się nie zmieniało. Wtedy podeszła do niej stara, mądra kura Ruda, która mieszkała w kurniku najdłużej. Powiedziała spokojnie: „Może ten dzwoneczek potrzebuje nie tylko wody, ale i radości innych. Spróbuj zaprosić przyjaciół do wspólnego śpiewania przy nim”.

Złotka posłuchała rady. Następnego ranka zebrała wszystkie zwierzęta: Ginkę, Melę, Burka i nawet jeża Igiełkę. Stanęli w kręgu wokół roślinki i Złotka zaśpiewała swoją ulubioną piosenkę o słońcu i łące. Zwierzęta wtórowały jej: Ginka ćwierkała, Mela piszczała, Burek mruczał, a Igiełka tupał łapkami. Nagle dzwoneczek znów zadzwonił, ale tym razem głośniej i radośniej niż przedtem! Melodia popłynęła w dal, a wszystkie stworzenia uśmiechnęły się do siebie.

Od tego dnia dzwoneczek dzwonił zawsze, gdy tylko ktoś z przyjaciół przychodził podzielić się uśmiechem, piosenką czy miłym słowem. Złotka zrozumiała, że największa magia nie tkwi w samym ziarenku, ale w tym, co daje się innym z serca.

Gdy zapadł wieczór, a pierwsze gwiazdy zaczęły mrugać na niebie, Złotka wtuliła się w miękkie siano w swoim gniazdku. Słyszała jeszcze daleką, cichnącą melodię dzwoneczka. Przymknęła oczy i pomyślała o swoich przyjaciołach. Była szczęśliwa. Wkrótce sen otulił ją ciepłym, złocistym puchem, a księżyc posłał jej przez okno srebrny promyk.