Króliczek Kicu i tajemnica kupy

— Bajka do czytania —

Mały króliczek Kicu biegał po łące, skakał przez krzaczki i chował się za stokrotkami. Nagle poczuł, że coś mu się śpieszy do zrobienia. Stanął pod wielkim dębem, przykucnął i zrobił małą, brązową kupkę.

Kicu spojrzał na kupkę i zmarszczył nosek. „Czy to jest ładne?” – zapytał szeptem sam siebie. „Czy powinienem ją schować?” Zasmucił się, bo myślał, że kupa to coś złego.

Wtedy zza dębu wyjrzała wiewiórka Ruda. „O, widzę, że zrobiłeś kupkę! Ja też robię kupki, a potem je zakopuję, żeby nie śmierdziały. Ale to nic złego – każdy robi kupę!” – powiedziała wesoło.

Kicu zdziwił się. „Naprawdę? Nawet ty?” Ruda kiwnęła głową i pokazała mu swoją małą kupkę pod krzakiem. „Zobacz, jest podobna do twojej. Tylko trochę mniejsza, bo jestem mniejsza od ciebie.”

Przyleciała sowa Mądralina i usiadła na gałęzi. „Kupa to znak, że twoje brzuszki są zdrowe i pracują jak należy. Każde zwierzę i każdy człowiek robi kupę. To nic wstydliwego!” – huknęła łagodnie.

Kicu poczuł się lepiej. „Czyli moja kupa jest w porządku?” – zapytał. „Jest w porządku, a nawet jest dzielna, bo zrobiłeś ją w odpowiednim miejscu – pod drzewem, a nie na środku łąki!” – pochwaliła go Ruda.

Kicu uśmiechnął się szeroko. Pogłaskał swoją kupkę patyczkiem, a potem przykrył ją listkami, tak jak robiły to wiewiórki. Potem pobiegł do mamy i taty, by opowiedzieć im o swojej przygodzie.

Wieczorem, leżąc w swoim miękkim łóżeczku z pluszowym marchewkowym misiem, Kicu zamknął oczy. Za oknem świeciły gwiazdy, a wiatr szeptał: „Dobranoc, dzielny króliczku. Każda kupa to krok do zdrowia i spokojnego snu.” I Kicu zasnął słodko, bez zmartwień.